متن کوتاه

درود بر شرف ابر ها که می گریند
برای اینکه دمی غنچه را بخندانند

بدونِ تاریکی،
ما هرگز ستاره ها رو نمی بینیم...

چرا من انقد بیش از حد بهت فکر میکنم؟

چگونه بار به منزل برد مسافر اشک؟
که رهزنی به کمین همچو آستین دارد

قهر است کار آتش گریه ست پیشه شمع

از ما وفا و خدمت وز یار بی وفایی

کُنون که صاحب مُژگان شوخ و چشم سیاهی

نگاه دار دلی را که بُرده ای به نگاهی

از ما چه مانده جز نفسی تلخ و سوخته
آن هم به یاد توست که گه گاه می کشیم

انصاف نباشد که من خسته رنجور

پروانه او باشم و او شمع جماعت

از کنارم رد شدی یک روز با لبخند ، عشق
بعد از آن شب های بسیاریست گریان توام

فقط انجامش بده، مردم در هر صورت حرف میزنن

دوش گفتم ساقیا امشب چه داری؟ گفت زهر
گفتم کج کن قدح را...دید می نوشم،نریخت!

تو تمنای عشق در قافیه های منی
تو امید هر نفس در ثانیه های منی

ما را بهشت نقد، تماشای دلبرست

اگر در زمان تنها ماندن احساس ناراحتی و تنهایی می کنی، همنشین خوبی برای خودت نیستی.

تحمل کردن بعضی ها خودش یه نوع آزمون الهیه :)

قدر کسانی که بیخیالت نمیشن رو خیلی بدون

خدایا
این دل ک تقدیم ما کردی
تعویض ندارد ؟

تنها محدودیت فقط و فقط خودتی
اینو روزی صد بار به خودت بگو

خنده هات قشنگترین معجزه ای الهیست زیبای من...!!!

خودتو خسته نکن واسه نگه داشتن شون
میرن هر جایی که به صرفه واسشون...!

تلخ شد این زندگی بعد از تو ای شیرین من!
تا همیشه “بی” ستون کردی تن این مرد را

خیلی از نمیشه ها ،
نمیشه نیست ؛ نمیخوامه !

تقویم قلبم باز شد سَربرگ آن نامت نشست
هر روز من نیکو شود سالی که آغازش تو یی

جهانم نور باران شد به محض دیدن رویت
تو ماه آسمانی یا که خورشید جهان افروز ؟!