متن صائب تبریزی

شمعی بس است ظلمت آیینه خانه را
رنگین شود ز یک گل خورشید، باغ صبح

غافل کند از کوتهی عمر شکایت
شب در نظر مردم بیدار بلندست

ترک افیون را علاجی بهتر از تقلیل نیست
اندک اندک ز آشنایان جهان بیگانه شو...

مباش محو اثرهای خود تماشا کن
که پیشتر ز تو مردان چها گذاشته اند

دو چندان می‌شود راه از میان راه خوابیدن
به گور افکن، اگر داری بصیرت، خواب راحت را

اثر ظلم محال است به ظالم نرسد
ناله پیش از هدف از پشت کمان می خیزد

بنام آن که صائب را سخن دانی عطا داد
و در دل تا صفای جویباران را وفا داد
من آن شاگرد ناچیزی که در مکتب اشعارش
چکید از قطره ی فیضش،سخن را ابتدا داد
چو دیدم در غزل هایش ز حکمت بحرِ بی پایان
به بالِ وهمِ ،من پرواز اوج...

خنده بر لب میزنم
تا کس نداند راز من
ورنه این‌دنیا که ما دیدیم،
خندیدن نداشت...

نمی‌گردد دلِ آگاه، شاد از عشرتِ دنیا
در این ماتم‌سرا یا طفل یا دیوانه می‌خندد

مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است
بخیه این زخم، دندان بر جگر افشردن است

باده انگور کافی نیست مخمور مرا
چاره من باغ را بر یکدگر افشردن است

از سبکباری گرانجانان دنیا غافلند
ورنه ذوق باختن بسیار بیش از بردن است

لنگری چون بحر پیدا کن که روشن...

صائب اگر چه بال و پر ما شکسته است
سیمرغ را به چشم نیارد عقاب ما

چنان فسرده ز وضع جهان شدم صائب
که نیست لذت از اشعار عاشقانه مرا

لب خاموش نمودار دلِ پر سخن است

‌نیست عیبی در جهان گَر پاک‌بین باشد کسی‌‌
‌
‌

آنقدر شوق تو دارم که خدا می داند!

در غم فردا سرآمد شادی امروز ما

بال شکسته است کلید در قفس

این فتح بی‌شکستگی پر نمی‌شود

دست و رو شستن اگر باشد وضوی عاقلان
از دو عالم دست شستن طاعت مجنون ماست

صائب

دل سرد چو گردید ز دنیا، نشود بند

حاجت به محرک نبود برگ خزان را

صائب تبریزی

ای که می پرسی ز صحبت ها گریزانی چرا؟
در بساطم وقت ضایع کردنی کم مانده است

صائب تبریزی

صبر بر جور فلک کن تا برآیی روسفید

دانه چون در آسیا افتد، تحمل بایدش!
(صائب)

می رود قافله عمر به سرعت امروز

ما در اندیشه آنیم که فردا چه کنیم

ضعیفان را به چشم کم مبین گربینشی داری

که گاهی کشوری زیر و زبر از آه می گردد

حیرت هرکس درین عالم به قدر بینش است
هرکه بیناتر درین هنگامه، حیران بیشتر