اشعار و دل نوشته های هیوا

خودم را حذف کرده ام از گذشته، از تجربه های تلخ و شیرینی که داشتم، اما از گذشته ام پشیمان نیستم، تجربه ها، حتی تلخ ترینشان، سنگ بنایی بوده اند برای ساختن منی که امروز هستم.
خودم را حذف کرده ام از زندگی خیلی ها، از ارتباطات خوب یا بدی...

اگر در خواب میدیدم غم روز جدایی را
به دل هرگز نمیکردم خیال آشنایی را
جدایی تا نیفتد دوست قدر دوست کی داند
شکسته استخوان داند
بهای مومیایی را...

بخشیدن کار بزرگیه
هرکسی ، شهامتش را نداره...

چرند ترین چیزی که در باور عموم جا افتاده اینه که :
مشکلات و سختی ها ، انسان را می سازد و محکم میکنه
مثل فولاد میکنه...
نه ، درست نیست
مشکلات ، روح انسان را میخورد و نابود میکند. بیماری لاعلاج میاره، پارکینسون و ام اس میاره و....
همانطور...

آرامش زندگی
در فاصله گرفتن
از
آدم و آدمیزاده...

انگار بی تو هزار سال گذشته است
تو که نیستی انگار هیچ کس نیست
تو نیستی و دیگر
رفیق دلتنگی ها
و همسفر گریه هایم نیست...

مغزهای کوچک زنگ زده
دیگه اسم فیلم نیست
بلکه تعداد افرادی است که
در جامعه فعلی
رو به افزایش هستند...

هر چه بیشتر دنیا را میشناسم
از آن ناراضی تر میشوم...

تو عشق را در وجود من کشتی
تو من را از خوب بودنم
پشیمان کردی...

سال ها بود که در خواب و خیال
قد رعنای تو را می دیدم
سال ها بود که در دست نسیم
از سر زلف تو گل می چیدم
یاد آن عشق به خیر
عشق بی مهر و وفا
تو نخستین غم عشقی بودی که دلم را آزرد
خواب چشم تو...

در بیابانی خشک
علفی هرز ، زمانی رویید
آسمان مسخره کرد
خاک از خود راندش
باد فریاد کشید
همدمی خوب نداشت
و یکی از شب ها
آتشی افتاد بر ساقه او
ریشه اش را خشکاند
چند روزی که گذشت
زندگی پایان یافت
آن بیابان ، دنیا
آن علف ، من...

قلب احساس من
کنار ابتدای آشنایی میتپید
و من این دو را
با انتهای بهار آمیختم
و هنوز یادم هست
که پایان نام زیبای تو
آغاز آبی عشق بود...