تو گفتی وإذا مس الإنسان الضر دعانا...

بداهه|اذان صبح|¹⁰'³'¹⁴⁰⁵|𓇢𓆸کوثرنجفی



تو گفتی:«وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَائِمًا فَلَمَّا کَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَنْ لَمْ یَدْعُنَا إِلَىٰ ضُرٍّ مَسَّهُ ۚ کَذَٰلِکَ زُیِّنَ لِلْمُسْرِفِینَ مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ.»

و قسم به تمام ذرات جهان که یکایک درحال تسبیح تواند، هرگز تورا به فراموشی نسپرده‌ام.
قسم به شب هایی که با بغض و آه از
رنج و غم‌هایم برایت گفتم، هرگز از یاد نبردم که چگونه مصیبت را از من به دور ساختی‌..
من نه نشسته، نه به پهلو خوابیده
هیچگاه یاد تورا از قلب خود جدا
ندیده ام؛ هر لحظه رو به درگاه تو
سجده کرده و جز تو یاری نجوییده ام.
تو از من نرنج‌.. که مقام عاشقی شایسته‌ی حقیقتِ تو است.
میدانم..‌ خوب میدانم در تمام لحظاتِ سخت، ناغافل شیون کرده و از رنج خود در محضر تو شکایت کرده ام؛ و این از لطف توست که در محضر شاه میتوانم فریاد زده و تمام جهان را مقصر بدانم آن
هم برای رنجی که بر من وارد شده است..
و تو! چه مهربانانه بر تخت سلطنت نشسته ای و اجازه نمیدهی زیر دستانت مرا به سوی میز محاکمه ببرند که چرا در حضور صاحب اختیار جهانیان چنین وقیحانه عربده کشیده و شکایت کرده ام...
و من... بازهم رو به تو سجده خواهم کرد و طلب بخشش خواهم جست و میدانم که به من عطا خواهی کرد بخششت را، هرآنچه که عاشق به معشوقش عطا میکند‌ را.
ای کسی که، عشقش، مهرش، محبت و بزرگی اش، عظمت و بخشندگی اش از غضبش پیشی گرفته!
مرا از بندِ نفسِ شیطان صفتِ انسانی ام رهایی ده..
مرا از رنجی که موجب حضورش شده ام رهایی ام ده
مرا به حقیقت خویش نزدیک کرده و صفاتی از صفات خودت را به من عطا گردان.

پروردگارا... تو را به هنگام مرگ صدا خواهم زد و تو پاسخ خواهی داد؛
حتی با باری از گناه که بر دوش
من سنگینی خواهند کرد... تو پاسخ خواهی داد...میدانم.