هرکه مرا می بیند به تو...

سالومه♡ | 1404


●هرکه مرا می‌بیند، به تو حسادت میکند.
میگویند: چه شد که پس از آن همه درد
و رنج و غم، مثل روز های اول او را
می‌ستایی! دست بکش احمق.
و تنها پاسخ من لبخند به چشمان
متعجب آنان است. لبخندی که تنها
من از آتش فروزانش باخبرم.
آتش فروزانی که از قلبم ساطع می‌شود
اما با لبخند مهر سکوت بر گدازه ها
میزنم‌. نمی‌دانم چه خواهد شد، اما تو
بدان قلب من هرگز رضایت به غمت را
نخواهد داد. هر سپیده دم‌ که از راه
برسد رو به حضرت حق سجده کرده
و برایت دعا میکنم تا از هر گزندی
در امان باشی. نکند فکر کنی منت
لا به لای جملاتم پرسه میزد، نه!
نه اینچنین نیست. می‌دانی؟ حتی
دعا برای تو نیز برای من لذت دارد.
راستی! رازی را باید بگویم.
گوشت را بیاور تا بگویم!
فکر نکن نفهمیدم چه کارهایی نکردی!
من همه را میدانم‌. تو خودت را با
من غریبه کردی و به اجبار خودت را
از من گرفتی، از من گرفتی.
اما اشکالی ندارد. اگر چهره آن چهره
نباشد، اگر صدا همان صدا نباشد، اگر
محبتت همان محبت نباش، تو باز هم
در میان قلب من آشیانه داری...
من مانند تو نیستم! من تو را از خود
نمی‌رنجانم‌ و آشیانه ات را ویران نمیکنم.
من دوستت دارم! اما میروم. چراکه قلبم میداند حضورم تورا می‌آزارد.
اگر روزی به دنبالم آمدی، اگر روزی به
دنبالم امدی، آن هم اگر!
مرا رو به قبله، در حضور حضرت حق
جستجو کن، چراکه روح و راز من در
دستان اوست. از او بخواه.
تو روزی همسنگرم بودی، حتی زمانی
که حق با من نبود.
میدیدم تورا که صدای جهان را
برای شنیدن صدای من خاموش
میکردی. پس چه شد؟
جهان خوش نوا شده است یا صدای
من دیگر برایت دل انگیز نیست!
نمیدانم چه شد که من دیگر برایت
من نشدم...
ولیکن تو بدان که آشیانه ات درون
قلب من هنوز به ویرانه بدیل نشده
است.‌ اگر روزی طوفان به پا شود و
آشیانه‌ات را تکان دهد من اعتراضی
ندارم...
من در برابر آنچه مقدر شده است
نمی‌ایستم و نمیجنگم‌. برای آنچه که
برای من نیست نمیجنگم‌!
حتی اگر بها آن نشدن، خون گریه کردن
در آغوش دلتنگی باشد، نمیجنگم.
یک روز هرچه که از تو دارم را باید به
دست آن طوفانی بسپارم که آشیانه
ات را ویران می‌کند اما تو بدان که
همراه آن آشیانه من نیز ویران خواهم
شد‌ اما نخواهم مرد.