قاب واژه ها تو هم آرامشی...

"قاب واژه‌ها"
✍️هدی احمدی

تو، هم آرامشی و هم آشوب؛
هم آغاز و هم پایان
تو را نمی‌توان در قاب واژه‌ها زندانی کرد
چرا که خودِ واژه‌ای، اما بی‌تعریف؛ 
همچون سکوتی که فریاد می‌زند، 
و فریادی که در سکوت، معنا می‌گیرد.

تو هم شبِ آرامی و هم روزِ پرهیاهو، 
هم زخمِ شیرینی و هم مرهمِ تلخ. 
در تو تضادها به صلح می‌رسند، 
و تناقض‌ ها به وحدت.

تو را دیدن، یعنی ندیدنِ همه‌ی جهان؛ 
و ندیدنت، یعنی دیدنِ هیچ‌ چیز. 
در حضورت، زمان می‌ایستد؛ 
و در غیبتت، ثانیه‌ها می‌دوند بی‌هدف.

تو را دوست داشتن، 
نه از سر عادت، 
که از جنس عبادت است. 
نه چون باید، 
که چون نمی‌توان نخواست.

تو آنی که نبودنت، بودنم را بی‌معنا می‌کند؛ 
و بودنت، نبودنِ تمام دردهاست. 
تو هم دلیلِ گریه‌ای، 
و هم علتِ لبخند.

در تو، موازنه‌ای‌ ست میان شور و شعور؛ 
میان جنون و منطق؛ 
میان خواستن و نخواستن. 
و من، در این تعادلِ نامتعادل، 
آرام گرفته‌ام.

تو را نمی‌شود فراموش کرد، 
چون فراموشی، خود یاد تو را فریاد می‌زند. 
تو را نمی‌شود تکرار کرد، 
چون هر تکرار، تازه‌ تر از نخستین دیدار است.

تو نه فقط یک نفر، 
که یک مفهومِ بی‌انتها هستی؛ 
که هر بار، 
در هیئت واژه‌ای نو، 
با احساسی عمیق‌تر، 
در من متولد می‌شود....‌‌