کسی را بسیار دوست داشتن...

✍️هدی احمدی
#هدی_احمدی
نشر با ذکر نام


کسی را بسیار دوست داشتن ، یعنی بلد باشی کِی باید سکوت کنی و کِی با تمامِ وجودت آغوش شوی. یعنی حواست باشد که چینیِ نازکِ ذوقش ، لایِ چرخ‌ دنده‌ های بی‌ رحم روزگار ترک نخورد.

مراقبت کردن فقط این نیست که نگذاری تب کند یا مراقبِ رفت‌ و آمدش باشی ؛ مراقبت واقعی یعنی وقتی از شوقِ چیزی چشم‌ هایش برق میزند ، تو اولین کسی باشی که آن برق را می‌بینی و پایش می‌ایستی. یعنی نگذاری آدم‌ ها، خستگی‌ ها و دویدن‌ های بی‌ امان ، آن بخش "کودکِ شاد" درونش را از او بگیرند.

دوست داشتن یعنی اگر یک روز حوصله‌ی خودش را هم نداشت ، تو حوصله‌اش را داشته باشی. یعنی وقتی تمام دنیا از او یک "کاملِ بی‌نقص" می‌خواهند ، تو پناهِ بی‌ حوصلگی‌ ها و "منِ واقعیِ" او باشی. یعنی بداند که پیش تو ، مجبور نیست قوی باشد؛ می‌تواند با خیال راحت ضعیف شود، گریه کند و مطمئن باشد که از اعتبارش در قلبِ تو چیزی کم نمی‌شود.

عشق ، یعنی همین امنیت‌ های کوچک. یعنی بدانی چه حرفی نیش دارد و نگویی ، بدانی چه حرکتی دلش را می‌لرزاند و انجام ندهی. یعنی آنقدر در او حل شده باشی که قبل از آنکه بگوید "خسته‌ام"، تو چای را دم کرده باشی و صندلی را برایش عقب کشیده باشی.

آدمیزاد ، به کسی که فقط بگوید "دوستت دارم" نیاز ندارد؛ آدمیزاد به کسی احتیاج دارد که "بلدش" باشد. که وقتی دنیا تاریک می‌شود، بلد باشد چطور چراغ ذوقِ او را دوباره روشن کند. مراقبت کردن از ذوقِ کسی ، یعنی زنده نگه داشتن تمامِ آن چیزی که او را "او" کرده است. و این ، زیباترین شکلِ تعهد است....