ابدیت به نام...
زیبا متن: مرجع متن های زیبا کوتاه
" ابدیت "
🕊 به نامِ آن دو چشمی که آغازگر تمامِ شعرهای عاشقانه جهان است و به نامِ آن لبخندی که خورشید را از تابیدن شرمسار میکند.
میخواهم برایت بنویسم، نه با مُرکب و قلم، که با قطره قطرهی خونی که در رگهایم به شوقِ نامِ تو جریان دارد.
اگر از من بپرسند عشق چیست ، تو را نشان میدهم. تویی که آمدی تا تمامِ واژه های لغتنامه ها را بی اعتبار کنی. قبل از تو ، "دوست داشتن" تنها یک کلمه ی چند حرفیِ ساده بود، اما تو که آمدی، این کلمه تبدیل به طوفانی شد که تمامِ ارکانِ وجودم را لرزاند.
ای قرارِ بی قراری های من!
تو از کدامین کهکشان به این زمینِ خاکی تبعید شدهای که اینگونه تمامِ معادلاتِ عقل را به هم ریختهای؟ وقتی نگاهم میکنی، گویی هزاران پروانه ی نورانی در قفسه ی سینهام به پرواز درمیآیند. وقتی صدایم میکنی، زمان میایستد، زمین از چرخش باز میماند و جهان تنها در چارچوبِ لبهای تو خلاصه میشود.
من تو را نه برای امروز و فردا، که برای تمامِ ابدیت میخواهم. تو را دوست دارم، به وسعتِ تمامِ اقیانوس هایی که هنوز کشف نشدهاند. تو را دوست دارم، به تعدادِ تمامِ ستارگانی که در آسمانِ کویر سو سو میزنند. تو همان نسیمی هستی که بر خاکسترِ سردِ وجودم وزیدی و از من ققنوسی ساختی که تنها در آتشِ عشقِ تو شعله ور میشود.
بگذار در انحنای آغوشت پناه بگیرم؛ آنجا که امن ترین مرزِ جهان است. بگذار دستهایم در لا به لای موهایت، قصهی شب را به صبح پیوند بزنند. نفس هایت ، آن موسیقیِ آرامی ست که خواب را به چشمانِ خستهی من هدیه میدهد و عطرت ، شکوفه های گیلاسِ بهاری را به یادم میآورد که در کوچه باغ های بهشت پیچیده است.
اگر حافظ بود، تو را در نابترین غزل هایش میرقصاند؛ اگر مولانا بود، تو را به جای شمس بر مسندِ جانش مینشاند؛ و اگر نِزار قبانی بود، تمامِ دیوان هایش را فدای یک تارِ مویت میکرد. اما من تنها یک عاشقِ سادهام ؛ کسی که ثروتش تنها قلبی ست که بی وقفه برای تو میتپد.
ای زیباترین بهانه ی زیستن!
تا زمانی که خورشید از مشرق میدمد و تا لحظهای که نفس در سینهام در رفت و آمد است، تو را عاشقانه، دیوانه وار و بی نهایت دوست خواهم داشت.
تو نه تنها نیمه ی گمشده ی من، که هرآنچه بودم و یافتم ، تویی.
بمان برایم، بتاب بر من، و بگذار این افسانه ی عشق، تا پایانِ دنیا به نامِ من و تو نوشته شود.
