تو آرزوی منی من وبال گردن...

تو آرزوی منی، من وبال گردن تو
تو گرم کشتن من، من به گور بردن تو

تو آبروی منی، پس مخواه بنشینم
رقیب تاس بریزد به شوق بردن تو!

تویی نماز و منم مست، مانده ام چه کنم
که هم اقامه خطا هم سبک شمردن تو

سپرده ام به خدا هرچه کرده ای با من
خطاست دست کسی جز خدا سپردن تو

خدا کند که نفهمی غمت چه با من کرد
که مرگ من نمی ارزد به غصه خوردن تو

#حسین_زحمتکش



دعوت من بر تو آن شد کایزدت عاشق کناد
بر یکی سنگین‌دل نامهربان چون خویشتن
تا بدانی درد عشق و داغ هجر و غم کشی
چون بهجر اندر بپیچی پس بدانی قدر من

#رابعه_بلخی


چه هم‌نشینی معناداری؛ هر دو شعر از رنج عاشق می‌گویند، اما با دو واکنش متفاوت.

در غزل حسین زحمتکش، عاشق با همه‌ی زخم‌هایی که خورده هنوز دل‌نگران معشوق است:خدا کند که نفهمی غمت چه با من کرد. عشق اینجا تا مرز فداکاری پیش می‌رود.

ودر شعر رابعه بلخی، لحن تندتر و دادخواهانه‌تر است: عاشق آرزو می‌کند معشوق هم روزی طعم عشق یک دل نامهربان را بچشد تا رنج هجر را بفهمد و قدر عاشق را بداند.

یکی می‌گوید:رنج من به تو نرسد؛ دیگری می‌گوید:کاش رنج مرا بچشی تا بفهمی. همین تفاوت، کنار شباهت درد و دلبستگی، این دو شعر را کنار هم جذاب کرده.
...

"من از آن سویِ آتش، با تو پیمانی دگر دارم"

تو می‌گویی مبین آزارِ جانم را به او، یا رب

من این سو تا نفس دارم، برایش عطر می‌بارم!

یکی از سوزِ دل گوید:خدا را، کاش می‌فهمید!

یکی از عشق می‌نالد: نباید رنجِ او را دید…

ولی در مذهبِ عشاق، هر دو عینِ تقوایند

اگر نفرین، اگر رحمت؛ همه‌ این‌ها معمایند!

مرا با این دو شمعِ سوخته، پروانه‌وار این است:

که آتش در دلِ عاشق، همیشه گرم و شیرین است…