حوصله کن، ابرِ پنهانِ زیرِ پلکم. طعمِ نبات را روی لبِ استکان چشیدم؛ انگار کسی تهمانده را با خود نمیبرد. و تو، شب به شب، بالشِ کسی را میبویی که امضای رفتنش را کنده است.
این متن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.