بیو شیشه

من و غزل که گریه می کنیم
شیشه ها ، پر از غبار خاطره است...

تو قلب منو میشکونی،اما مجبورت میکنم که روی تیکه هاش راه بری.

دانه‌ی سرخ اناریم و نگه داشته‌اند
دلِ چون سنگِ تو را در دلِ چون شیشه‌ی ما

آذرماهی ها
مثل شیشه زود میشکنند!
اما ناجور میبرند...

از دیدن رویت دلِ آیینه فرو ریخت
هر شیشه‌دلی طاقت دیدار ندارد

سنگی که شیشه ها را می شکند
کنار ماهی ها
چقدر آرام است