متن اشعار زانا کوردستانی

دستم را بگیر و
به روشن‌ترین نقطه‌ی جهان ببر،
کنارت!
...
من از ظلمت روزهای بی‌تو بیزارم.

خورشید،
از خانه‌ی ما طلوع می‌کرد
مادامی که
مادرم،
غروب نکرده بود.

اسمت،
مصادف است با بغض!
گلوگیری هنوز...

وقتی که نیستی!
به چه بهانه‌ای
به سر کوچه بیایم؟!

نگاهم کن!
حتا کاکتوس‌ها هم
به آفتاب محتاج‌اند...

غمگین‌ترین کنج جهان شد،
وقتی که تو ترکش کردی...
خانه‌!

همه‌ی چراغ‌ها را به شب بده!
تو کفایت می‌کنی،
این خانه را...

گاهی اتفاقی
ستاره‌ای
در دفترم چشم باز می‌کند
ولی،
من هنوز به آفتاب نقش بسته
بر جلد دفترم دلخوشم...

[فەریا]

فەریا فەریا!
یارمەتی گەیشت‌و و کیژەکانی مینابی برد
فەریا فەریا!
یارمەتی گەیشت‌و کاره‌باو ئاوو گازی کەتان
فەریا فەریا!
یارمەتی گەیشت‌و دەست‌و پێ‌و سه‌رو ملی قرتان
فەریا فەریا!
یارمەتی گەیشت‌و میڕو جێڵ‌و ژن‌و پیاوی به خاک‌وخۆڵ کیشان
فەریا فەریا!
یارمەتی گەیشت‌و
پلکه پلکی زڵفی زارای براند
لاشەی قنجی ماکانی سووتاند...

ستاره‌ها
[یاد و یادگار شهدای داش‌آموز میناب گرامی باد]

شه‌وه‌و ئەستیرەیک نەمایە
تاکو قەژی خەۆی
بەسەر شانەی مانگ شانە بکات
هاژەی هاژەک
ناڵەی هەمویان بڕاند...
شەوەو ئەستیرەیک نەمایە
تاکو فرمیسک بیرژینیت
بیکات بە واران و بیرژینی بە سەر زەوی
هاژەی هاژەک
چاوەی چاۆی رووناکی هەمویان داچۆڕاند...
شەوەو ئەستیرەیک نەمایە
تاکو...

[جنگ که تمام شد]

جنگ که تمام شد
به خانه برخواهم گشت
عروسکی برایت خواهم خرید
دوچرخه‌ای
و یا شاید هم توپی پلاستیکی
ولی اجازه نخواهم داد
که نفیر هیچ گلوله‌ای
تو را بر خود بلرزاند...
جنگ که تمام شد
به خانه بر خواهم گشت
با دستی مقطوع
پایی مجروح...