متن ترجمه زانا کوردستانی

دیری‌ست که رقصیدن را فراموش کرده،
نمی‌رود بر روی ران هیچ زنی ـ
دوک نخ‌ریسی!

رازآلود می‌ماند،
در میان بقچه‌ی زندگی ـ
عشق من و تو!

بزرگ‌ترین گناه،
شکستن دل زن است ـ
حماقت مَرد!

هیچ غروبی بر نمی‌گردم،
با خورشید غروب می‌کنم ـ
آن هنگام که تو نیستی!

بیا بچینیم شاه‌توت،
بتکانیم درخت‌های توت را ـ
به یاد کودکی!

آخ که چه تلخ است،
روایت دراماتیک انفال!
نه با شعر توانش شرح داد
نه با مقاله و سخنرانی...
انفال زخمی‌ست کاری،
بر پیکره‌ی وطن.

دور و دراز شد،
چون روزگاران خیلی‌ دور...
دیدار تو!

نمی‌تواند سر بلند کند،
درخت زرد‌آلویی‌ست شرمگین...
آن زن زیبا!

تُره‌ی زلف پُر مُهر زن،
فرمانبردار هر راهی می‌کند
اسب چموش را...

تنها برگی کافی‌ست
برای نصب تابلویی
جهت نشان دادن اوج زیبایی
فصل پاییز...

موهای ریخته‌اش را،
تار تار جمع می‌کند ـ
آفتاب غروب کرده!

واق‌واق سگ‌ها می‌آید،
دیروقتِ شبان تابستان ـ
رهگذری سرگردان!

میان خرمنگاه،
دست از هم کشیدند ـ
گندم و کاه!

نسیم صبح،
تار به تارش را به رقص در می‌آورد ـ
موهای ابریشم!

مهمانِ فصل درو است،
بادبزن ـ
نسیم شمال را می‌آورد!

برای چله‌نشینی،
راه‌ها ما را می‌رسانند-
به خانه‌ی رنگین‌کمان!

آن‌که نچشیده باشد،
نمی‌داند چقدر تلخ است ـ
درد یتیم بودن!

به آرامی می‌خرامد،
سر را در آغوش هم نهاده‌اند ـ
دو سپیدار!

عدم طلوع ماهِ چهارده،
غباری بر دلم نشاند ـ
شبِ یلدا!

با عمر کوتاهش،
عطر خوش مستی را منتشر کرد-
گل نرگس!

با قلقلک باران پاییزی،
دانه‌هایش بیرون زد-
انار!

قبا و سینه‌پوش را دور انداخت،
با پیراهن نازکی از نرگس-
آواز سر می‌دهد کوهستان!

غیر از خانه‌ی خود،
به هیچ خانه‌ای پا نمی‌گذارند-
پرستوها!

آمده‌اند به ییلاق،
با قهقهه و خنده-
پرستوها!