متن حجت اله حبیبی

وقت رفتن ، گل خنده را از یاد بردی ، شاید تخم کینه و حسد به بار نشسته بود. حجت اله حبیبی

ای عشق ، دمی بگذر از کوچه ی ما. حجت اله حبیبی

دلت جای دگر، اما دلم جای دگر، هیهات! حجت اله حبیبی

جز غم ، ثمری نبرده از عالم خاک
عاشق تر این عالم خاکی ، مادر

حجت اله حبیبی

دلتنگ تر از ماهی ، نفس می کشم روی خاک. حجت اله حبیبی

دیوانه باش ، امّا دل به دل دیگران مده. حجت اله حبیبی

من آن مسافر شبم که گنج معرفت را ، در سحر می جوید و جاده ی دانایی را در شب ، سفر می سازد از خویش تا او. حجت اله حبیبی

در این روزگار، که زنجیر دروغ ، زندان زندگی را پر کرده است ،کاش دو باره خانه دل را بتکانیم از دروغ. حجت اله حبیبی

گاهی دلم می خواهد ، دفتر دل را ورق بزنم، مرغ فکر را به پرواز در آرم ، در کارگاه آفرینش، گشتی بزنم و در کاخ هستی گوهر محبت را بجویم چرا که در این عصر تاریکی، کلید خوشبختی را گم کرده ام حجت اله حبیبی

اگر توفان غم ، فصل غریبی را به هم می ریخت
تو را در دفتر قلبم ، درون پرده ی اسرا ر می جُستم
حجت اله حبیبی

گرچه دوری سخت آزارد مرا، ای نازنین
طعم آغوش و لبت ، هنگام رفتن دیگر است. حجت اله حبیبی

باد زوزه می کشید، دخترکِ برگ دست از شاخه رها می کرد، مرغ دل برگ خاطرات را به منقار داشت ، غنچه ی انتظار، به بار نشست ، فرشته ی مهر ، بال زنان از راه رسید و مژده ی تولد تو را فریاد کشید، ای رنگین کمان امید !...

وقتی پرستوی خیالت ، بال می گشاید، مرغ جانت اوج می گیرد تا چراغ آسمان و تو بار سفر می بندی تا نغمه ی زندگی را در چشمه ی خورشید ، بشنوی و مروارید اشک را در شکوفه ی نیاز بیابی. حجت اله حبیبی

سفر ،بهانه ی باران است در آیینه ی حقیقت، وقتی از خویش می بری تا ستاره ی اشک را در شکوفه های دعا نظاره گر باشی. حجت اله حبیبی

وقتی گام به جاده می گذارم ، تو را می بینم
، در گل اندیشه ، در ترنم سپیدار ، در نسیم عشق ، به راستی چه زیبا نقش شده ای ، در باغ صبح ، و در غزل عاشقی ، که مدام تو را زمزمه می کنم. حجت اله...

زندگی در سفر است، و سفر بلد زندگی، پس مهیا شویم که سفر کوتاه است. حجت اله حبیبی

سفر در خویش ، پایانی ندارد. حجت اله حبیبی

سفر را دوست دارم ،تا به مقصد می رسم بار سفر را باز می بندم. حجت اله حبیبی

دلم می خواهد امشب بار بندم ناکجا آباد
ازاین دنیا و مکر و حیله اش گردم دمی آزاد
حجت اله حبیبی

کجا رفته ای ،تا کجا رفته ای، که حتی به خوابم نبینم تو را. حجت اله حبیبی

دلتنگ تر از خویشم در ساحل چشمانت.
حجت اله حبیبی

حالا بیا همسفر جاده ها شویم
با موج اوج بگیریم لحظه ای. حجت اله حبیبی

من از پرواز می ترسم ،که شاید لحظه ی پرواز از بالا ، نبینم چشم مستت را.
حجت اله حبیبی

آرزویم دیدن دو باره ات در نیمکت ته کلاس است. حجت اله حبیبی