متن روناک آلتون

نه تاج دارم و نه تختی!
نتوانستم بلقیس بشوم -
برای پادشاهی تو!

از وقتی که
سرم را روی شانه‌ات نمی‌گذارم
چشمم به روشنایی نیافتاده است.

روز تولد آب
تو در کدامین دریایی؟
تا دعوتت کنم؟!

عجب حماقتی!
دنبال نقاشی هستم
تا چروک‌های صورتم را پنهان کنم.

بر روی ران زنی،
رقص و سماع می‌کند
دوک نخ‌ریسی...

گویی که زاده‌ی ابری بهاری باشم،
دوازده ماه سال
از چشمانم باران می‌بارد.

در کوچه‌مان
دروازه‌ی آبی خانه‌ای
دلم را می‌لرزاند.

خواب دیدم
برای چشمه‌ای خشکیده می‌گریم -
چشمم جوشید!


شاعر: روناک آلتون
ترجمه: زانا کوردستانی

قلبی،
که در آن جغد آواز سر دهد
همان بهتر که خرابه شود.

در میانه‌ی راه با او آشنا شدم،
پیراهنش از پیراهن من زیباتر بود -
بهار...

بوی خاک می‌آید!
در کجا،
چشم انتظار نوروزی،
ای بهار!

به آرامی دستانم را رها می‌کند،
تا سرنوشت
دیگر هم پای من نشود -
بهار عمر من!

ترانه‌ای غمگینم!
هیچ‌کس جرأت ندارد
که مرا به آوازی مبدل سازد...

من کی بدون تو زندگی کرده‌ام!
که این‌بار
دومین بارم باشد؟!

تو تمام دنیای منی،
و ساکن این دنیا،
تنها یک نفر است...

پوسیدم!
کالبدم نیز،
به کار سنجابی هم نمی‌آید.

بارانی خوش‌بو
بر روی وطنم می‌بارد -
گل‌های لاله‌ سر از خاک در آوردند.

مهربانا!
من فروغ۱ نیستم،
ولی اگر مسیرت به این دوزخ بیمارستان خورد
چراغ نه،
شمعی بیافروز
تا آن سوی کوچه‌ی تاریکی را نگاهی بیاندازم.
----------
۱. فروغ فرخزاد

با چلچراغی هم
در من بگردی،
جز روشنایی
هیچ تاریکی نخواهی دید...

در قلب تو شهیدم،
دیگر
نیازی به قبر ندارم.

تمام من،
لبریز است،
از تو...

شهری در قلبم است!
ولی ویران ویران،
وقتی تو در آن نیستی.

در فراق تو،
دلم شبیه جنازه‌ای می‌شود.
باید دنبال قبرستانی بگردم
که او را دفن کنم.

بی‌تو
نفس کشیدن سخت است!
این بود آخرین احوال من...