خواب، لالاییِ فراموشیست که با ردّ پای باد و سایهی بالِ پرندگانِ دور روی پلکهایم آهسته فرود میآید میخواهم بلند شوم، اما صدایی سمجتر از ارادهام مرا به تخت میچسباند و نامم را آهسته تکرار میکند. انگار ملحفهها مرا به فرزندی پذیرفتهاند و روز مدارکِ لازم برای پس گرفتنم را...
به نام تو آغاز شد، صد دفتر شعر. در سکوت نگاهت، تمام سطرها گم شدند. دست در دست واژهها، به دیدنت میآیم و سطرها را با تو به تماشا خواهم نشست.
