شعر عاشقانه زمستانی

زمستان است
سردِ سرد
اما دلم گرم توست
تویی که چون خورشید
تابنده ای در وجود من
حتی اگر دور باشی
دورِ دور 
اما باز هم
خیالت جان می دهد
به نگاه خسته ام و شکوفا می شودلبخندم
همچون غنچه ی گل سرخ

وَ بهمن با سکوت برف همپا
سپیدی با سپیدی می کند تا.

خبر از مهر می آرد، وَ از عشق
شود با شورِ بهمن ماه همتا

آغوش خود را باز،کن فصل زمستان است
در اوج سرما آرزویم عشق سوزان است

یعنی که باید گرم باشیم از،تنور عشق
آب وهوای شهر وقتی برف وبوران است

بین من و تو که نباید فاصله باشد
وقتی میان قلب ما مهمان است

بر گیسوی یلدایی ام شانه بزن با عشق...