گناه من چیست؟! پروانه، شمع را گم کرده است دشت از دست دریا دلگیر است و پنجره، به سر کوچه با اندوه مینگرد... من که میخواستم کوزهی بطلان زندگانی را پر از ترانه بکنم، گلهای خسته را در بستر باغ بخوابانم، آب را قلقلک بدهم تا که باران به قهقه...
جغد نفرت بر جان روشنایی آواز میخواند دستم را زیر چانهام میگذارم به نگهبانی اهریمن بر این خرابه خیره میشوم ... و من در گوشهای دست به کار میشوم و قبری برای خودم میکنم تو نیز در کنارم نشستهای و گمان میکنی که در حال بازیام.
نور از احساساتم، میچکد منی که فقط یکبار آن هم در خیالم، چشمم به خورشید افتاده است! اشک از خندههایم میچکد، منی که فقط یکبار آن هم در خیالم، اندک زمانی، تو را به آغوش گرفتهام...
