متن کوتاه

ما را زمانه رنجکش و تیره روز کرد

خرم کسیکه همچو تواش طالعی نکوست

یک ذرّه بویِ عشق به هر جا که باد بُرد

مؤمن ز دین برآمد و صوفی ز اعتقاد

هیچ حس آرامشی نمیتونه با بغلت رقابت کنه

وقتی خورشید رو می خوای، گاهی باید به سوختن تن بدی

یک دانه سیگار دارم و هزار معمای لاینحل...

و تو آن حضرت یاری ک وجودت تمنای من است.

این دیوونه دیوونته دیوونه:)!

خیلی بده... یهو وسط قهقهه زدنت هقهق کنی!

ما مستأجر صاحب خانه ی
بی رحم....روزگاریم :(

تنم بپوسد و خاکم به باد ریزه شود

هنوز مهر تو باشد در استخوان ای دوست

وقتی قلب کسی تو دستانه،مسئولیت خیلی بزرگی رو دوشته

نیچه:
تنهایی نزدِ ما فضیلت است
و گرایشی و رانشی ارجمند
به سویِ پاکی

بسیار سخن بود، نگفتیم و گذشتیم...

درختی در خیابان
سر تکان می دهد
شاعری،پشت کرکره ی خیال
دنبال استعاره می گردد.

هر که را نیست ادب، لایق صحبت نبود!

بر یاد بناگوش تو بر باد دهم جان

اگر از انسانی نفرت دارید ،
این بدین معناست که
او بر شما چیره شده است !

ودرمن کبوتری دل به تیر داده است🖤

آقای قاضی اون از چشماش علیه من استفاده کرد

اگر قلب می توانست فکر کند از تپیدن باز می ایستاد.

سقوط، تاوان پریدن با بعضی هاست...

ظاهر تکمیل، از درون پوچ
حکایت خیلی هاست...

واژه رفتن را
حذف می کنم
ابدی بمان

مژگان باراند

از کسی که تو سختی
ریشه هاتو به امید
گره میزنه مواظبت کن!