متن کوتاه

در اوقاتی هستیم که
شادمانی و شوق
بی‌جان و بی‌رمق
در اعماق وجود
سنگر گرفته‌اند !

حسادت میکنیم به کبوتران عاشق
همیشه درپی آنها
به فکر پروازیم

کی می‌رسم به لحظه ی در بر کشیدنت

ای از شروعِ صبحِ ازل انتخاب من

هی حالا دیدی میتونم تو بری و تنها بمونم تو دیگه برام بی ارزشی اینو میخوام همه بدونن

نبینم اشک نشسته
روی صورت نازت
عزیزم من بمیرم
نبینم بده حالت 💝💝💝

با یاد آنهایی که
ندیدم شان ولی
هر ثانیه یادشان
با من است
چه کنم

صدمه ای ندیدم
زخمی نشدم اما
اندوه این ویرانی
روزگارم را سیاه کرده

باران که می‌بارد مرا یاد تو می‌اندازد
برف که می‌آید
باد که می‌وزد
برگ که می‌افتد...

برای دیدن تو....
هنوز ،
زیر همین آسمان کم اُجرت
چشمهابم را می فروشم

پیراهنت بوی دود می‌داد
پرسیدم: جنگ؟
گفتی: نه، ایستگاه قبلی
وطن بود

حتی‌ قلب‌ِ "من‌"
در‌ خواب‌‌هایم‌
بی‌کَس‌ و تنهاست

نسل آدم های مورد اعتماد و درست منقرض نشده،ما چسبیدیم به آدم های اشتباه.

ما قصه‌هایمان را
به زخم‌های زمین می‌سپاریم؛
بی‌آن‌که کسی بداند:
ماندن
دلیل داشت.

سنگ، اگر زبان داشت،
شرم می‌کرد
از درختی که با دهانِ زخم—
باز هم میوه می‌گفت.

اگر به سراغِ من می‌آیی، طوفان بیاور
که زیرِ این خاکستر، دلم آتشِ پنهان دارد

پرسید گریه چطور بند میاد
گفتم:
بعضی گریه‌ها
برای بند آمدن
نیامده‌اند.

من از مرگ نمی‌ترسم،
از این می‌ترسم
که اندوهم
بی‌محاکمه
آزاد بماند.

ته بی انصافیست...
من اینجا غرق دلتنگی، تو آنجا بی خبر از من.

هر سال از مادر زاده می‌شود،
و می‌خواهد با تو به رقص بپردازد-
کودک درونم!

دنیا بدون تو

چون اُقیانوسی است، بی آب

در همسایگی کویر.

-گاهگاهی‌که‌دلم‌می‌گیرد
با‌خودم‌می‌گویم:
آنکه جانم را سوخت
یاد می‌آرد از این قلب صبور

چنان בرگیر زنـבانی به نام زنـבگی گشتیم.
ڪه هیچ راه فراری نیست الا مرگــ...

گویی تمام روح من اسیب دیده تمام سلول به سلول من عمیق گریه میکنن من لبخند میزنم

کاش میشد این روز ها رو خود را در جای امن گذاشت و فرار کرد