نفسهایت را به باد بسپار؛ بگذار بیقراری، در کوچهای خاموش، آنها را در آغوش بگیرد. بگذار عطرِ تو در امتدادِ دیوارهای خسته پراکنده شود و شب، نامت را آهسته در گوشِ پنجرهها زمزمه کند.
این متن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.