مناجات شادی دل ناآرامم را مخدوش...

[مناجات]
شادیِ دل‌ ناآرامم را مخدوش نکنید،
بگذارید این رنج و بدبختی،
نفسم را به تنگ بیاورد...
زمینِ تشنه و بی‌آبم را به ویرانی نکشید،
تا که عصای آرام نگرفته‌ام،
دل‌های آسیب‌دیده را بیشتر نشکند...
آرامشِ لرزانم را بر هم نزنید،
مگذارید کابوس‌ها و سایه‌های سیاه،
روحم را به سوی مرگ سوق دهند...
خدایا! شفای بی‌پایان بباران!

ای خدای زیبا،
مرا ببخش؛
که جانشینی شایسته برای تو نبودم.
می‌دانم که تو می‌خواهی،
من در میان پایداری و آرامش،
دستاوردی والا داشته باشم؛
اما از پا افتادم و نتوانستم،
حتی برای رسیدن به کمترین‌ها نیز تلاش کنم.
شرمسارم؛
زود از پا افتادم،
من بنده‌ای استوار و فرمانبردار نبودم!

ای مهربان من!
می‌خواهم در هنگام گذار و فنا،
بخشش تو را ببینم.
پروردگارا!
خودت را از من پنهان نکن؛
که رفتن بدون تو، تنهاییِ مطلق است،
و زندگی و ماندن بدون تو، بی‌معناست.
به تو سوگند، مرا در آتش قهرت مسوزان،
تو که توانایی مرا به گرد و خاک تبدیل کنی،
و با چند قطره باران،
از هستی محو کنی...

ای آفریدگار من،
ای آفریننده‌ی هست و نیست،
من گدا و بنده‌ی چشم به دست تو هستم؛
در انتظارم،
رحمتت را بر من بباری؛
هزار بار دروازه‌ی رحمتت را بر من ببندی و
فردا باز خواهم گشت و در می‌کوبم!
جا و مکانی ندارم که پا گذرم،
قبله‌گاه تو، پناه و مأمن من است
به هیچ‌کس احتیاج ندارم جز تو،
نیازی ندادم جز نیاز مرحمت تو،
تنها لطف و عنایت تو مرا کافی‌ست
ای خالق بی‌همتا!
ایمان دارم به رحمت و گذشت تو...

ای درمانگر من!،
شکوهِ ناتوانی‌ام را به کجا ببرم؟
که تو دانای نهانی و
چاره‌سازِ حال منی!
محبوبم!،
من در درگاه آستان مهر تو،
نیازمندانه ایستاده‌ام؛
تو را می‌طلبم؛
حتی اگر نیاری به من نداشته باشی،
تو همیشه طبیب قلب بیمار منی!

ای آمرزنده،
با آن همه توانگری و بی‌نیازی،
ما را که تهیدستان هستیم، فرا می‌خوانی
ما را که لاابالی هستیم، به یاد می‌آوری
و وقتی از درد  و غم اشک می‌ریزیم
منتظرِ رحمت و مهربانی تو هستیم.
آیا کنون برای آشفتگیِ روحمان،
استجابتمان خواهی بود؟
آنجا که روحمان آرام نمی‌گیرد،
آیا سنگ صبور و مأمن ما خواهی بود؟
در میان پریشانی و درماندگی،
آیا گشایش‌گر و سرپرستمان خواهی بود؟

ای بخشنده،
تو همواره حاضری،
بدون چشم‌داشت، شکوه و عزت می‌بخشی؛
و ما که همواره غایب در محضر توییم،
با تمنا به حضور تو می‌آییم!