متن امین غلامی

سالهاست در ره عشقش شده ام آواره.
حال که میخواهم ببوسم لب مستش را، تو میگویی نبوس...

تا که جان هست در تنم ناز و ادایش میکشم.
تا به حال عاشق نگشتی.؟ ناز معشوقت کشی...

چنان با ناز خود کرده دل ما را گرفتار.
که کمتر عاشقی هست مثل ما زار و پریشان...

بدجور بارانی شده،
چشمم ز بی مهری تو...

در نبودت در کنار خاطراتت زنده ام،
حتی نفس ها میکشم...

چشم من لنگ مرور خاطرات توست،
که بارانی شود...

به کجا برده ای دل را،
که قراری به تنم نیست...

ولی من دانم این دیوانگی ها از برای چیست.
نگاهم کردی و گم شد میان چشم تو قلبم...

که پریشانی آن زلفت پریشان سیه ات.
بر پریشانی این حال پریشان دلم حاکم شد...

خود پریشان بودم و.
تا آن پریشان زلف تو دیدم پریشانتر شدم...

مثال آن پریشان زلف تو،
حالم بدون تو پریشان است...

تو و آن پیجش زلف و من این حال خراب.
هر دومان مست و خرابیم. ولی من بیشتر...

گر ز من عاشق تر و آواره تر جستی برو.
شاید او آواره باشد، اما عاشق پیشه نه...

تــــ🫵ــو بغیــر از ماه شبیه هیچکس نیستی.
نمیدانی، بدان...

نگاهت لرزه به جان من ویرانه انداخت و خرابم کرد...

شبیه تو کسی قلب من ویرانه را انقدر نلرزاند...

که هر شب قلب این خانه به یاد توست که بارانیست...

به یاد چشم تو طوفان به پا برخواست در چشمم...

عشق تو در رگ و خون من دیوانه در جریان است...

شکسته بالم نای پروازم نیست.
همچون عاشقی که سخت از چشم معشوقش افتاده...

چشمان تو زیباترین بهانه است،
برای یک عمر دیوانگی...

صبح ها به شوق دیدار تو چشم به جهان میگشایم.
ای وجودت نور دیدگان این من ویرانه دل...

طوری زندگی کنید.
که اگر از خدا خواستین یه نفر رو سر راهتون قرار بده.
به جرات بتونید بگید یکی مثل خودم.
پاک سالم نجیب با اصل و نسب و با خانواده...

همه شب تا به سحر،
در غم وصلت نگارا دل ما پر خون است...