متن تک بیت

دل داشتیم، دادیم، جان بود، عرض کردیم
چیزی که دوست خواهد صبر است و ما نداریم

خواهم از دادِ غمت دامنِ ساغر گیرم

دل بریدن ز غمت باز مرا دشوار است

ز قیل و قال بیحاصل به دنیا شد رها آن کس

قدم در خلوت شب با خدا یکبار بردارد

از لحظه دیدار تو ای ماه
زیبا نگری عادت من شد

شعله کشیدم تو را بعد خودم سوختم
کشتن معشوق را من به تو آموختم…

در دلم بودی و شرمنده ز مهمان بودم
که سزاوار تو این خانه ویرانه نبود

هر که را خواهی شناسی هم‌نشینش را نگر
زانک مقبل در دو عالم همنشین مقبل ست

با لشکرت چه حاجت رفتن به جنگ دشمن؟!
تو خود به چشم و ابرو، برهم زنی سپاهی

اگر روزے جـבا شـב בستم از בامان این בنیا
بگوییـב عاشق ایران بوב و عاشق בنیا.

راه گم کردم، چه باشد گر به راه آری مرا؟
رحمتی بر من کنی وَندر پناه آری مرا؟

گدا که معتبر شود ازخدا بی خبر شود
یارب مباد که گدا معتبر شود...

به هر بهانه ای شده جویای حال تو از همه ام
افسوس دل مرا تو شکستی دو باره بین همه

ای زلفِ یار! باز پریشانی‌ات گُزید
گویا شگون نداشت ملاقاتِ شانه‌ات

گفتم مگر ز آتشِ عشقت رها شوم

دیدم بدون شعله‌ی تو، سرد و بی‌کسم

میکشم سر، هرچه می ریزد به جامم دست دوست
کی در این میخانه می افتم ز پا معلوم نیست

اثر ظلم محال است به ظالم نرسد
ناله پیش از هدف از پشت کمان می خیزد

به نخجیرگاهِ گیسویت که من دارم کمان در دست
تو چشمک میزنی و من نشانم را نمی‌بینم...

خلق عاجز چقدر نازکند بر اقبال
مور بیچاره اگر پر به در آرد، مگس است

جمعه‌ها شرح دلم یک غزلِ کوتاه است
که ردیفش همه دلتنگ توام می‌آید ..🥺

کسی به خوبی من مشق عشق را ننوشت
ببین به دیده‌ی انصاف، آفرین دارم

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او
آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

از حسن عمل با خط برجسته از این پس
تاریخ گواه است به برجستگی ما

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
آری شود ولیک به خون جگر شود

آری، آری، جان خود در تیر کرد آرش
کار صدها صد هزاران تیغهٔ شمشیر کرد آرش

#سیاوش_کسرایی