متن تک بیت

اثر ظلم محال است به ظالم نرسد
ناله پیش از هدف از پشت کمان می خیزد

به نخجیرگاهِ گیسویت که من دارم کمان در دست
تو چشمک میزنی و من نشانم را نمی‌بینم...

خلق عاجز چقدر نازکند بر اقبال
مور بیچاره اگر پر به در آرد، مگس است

جمعه‌ها شرح دلم یک غزلِ کوتاه است
که ردیفش همه دلتنگ توام می‌آید ..🥺

کسی به خوبی من مشق عشق را ننوشت
ببین به دیده‌ی انصاف، آفرین دارم

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او
آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

از حسن عمل با خط برجسته از این پس
تاریخ گواه است به برجستگی ما

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
آری شود ولیک به خون جگر شود

آری، آری، جان خود در تیر کرد آرش
کار صدها صد هزاران تیغهٔ شمشیر کرد آرش

#سیاوش_کسرایی

هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی
به دلپذیری نقش نگار ما نرسد

عاشق به گریه آمد و بوسید یار را
عاقل هنوز منتظر یک اشارت است

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد
دلشوره‌ی ما بود، دل‌آرام جهان شد

اثاثِ زندگیِ مردم است شعرِ درست
طلای محضِ پس‌اندازی و کناری نیست ...

کوهِ صبرم، در درون اما شرارِ درد است

غوره ام در این گذارِ زندگی حلوا نشد

تو نورِ منی بازتاب تو ام

بکوبی بسازی خرابِ تو ام

شدم بر سپاسِ نفس ناتوان

چه گویم به شکرانه ی یک جها

من آنچنان بدم تا خوبی ز تو ندانم

تو خوب آنچنانی از رحمتت نمانم

فال حافظ زدم از زلفِ پریشانِ تو گفت

عاشقی بر سرِ آن موی رها دشوار است

در ورای شبِ تاریک شده جهل، فروغ

نیست معلوم به خورشید که زندان داده

ز نفس بی‌ادبت، عالمی در آزارند
سزاست این شتر مست را عقال* ادب

نه به خود گرفته خسرو پی آهوانِ ارمن
که کمند زلف شیرین هوس شکار دارد

خامش نشسته شعرم، در پیش دیدگانت
ای شیوه‌ی نگاهت، از شعر ناب خوش‌تر

از گل هر دمن گلابی نیست

هر سخن درخور جوابی نیست

جنگ با تقدیر کردم حاصلش شد خستگی

روی زشتِ زندگانی با عمل زیبا نشد