متن افسوس

گهگاهی میروم در لاک خویش،
میشوم هم بازی با افکار خویش،

گاه همپا با کودک لوس درون، میخورم افسوس ازدوران خویش

چقدر دلم‌ گرفته است...

بارش غم از سقف اتاق بر شانه های تکیده و پیکر خسته ام تمامی ندارد. نمی شود برگردی؟ آغوشت مگر چقدر گران است که تمام وجودم را نثار کردم و‌ بس نبود؟! پایان این ماجرا کجاست؟ تو کجا ایستاده ای؟ من در کدام مسیر هستم؟ مقصد...

یک عمر باید بگذرد
تا بفهمی بیشتر غصه‌هایی که خوردی ؛
نه خوردنی بود ؛ نه پوشیدنی
فقط دور ریختنی بود ...

گاهی اوقات حسرت تکرار یک لحظه
دیوانه کننده ترین حسِ دنیاست ...!

بیا
دنیا نمی‌ارزد
به این پرهیز و این دوری...

ای کاش
می شد قایقی از برگ های افرا ساخت
و به آن سوی فصل ها رفت
به بهارانی که تو در آن نفس می کشیدی
به زمستانی که دست هایت
گرمای وجودم را تضمین میکرد

همه عمر من تباه شـב،
בر پس خیال با او بوבن.

افسو๛ چه بیهوבه سپرבیܩ בل را.

افسو๛ ڪـہ
בر حسرت בیـבار تو בیوانه شـבیم.

دستهایت را که دادی تعهدت را هم بده!
دست است دیگر!
آدم را دست به سر میکند و به هر سویی میرود!...

ترجیح میدهم افسوس بخورم که
چرا آن کار را انجام دادم،
تا اینکه افسوس بخورم که اى کاش،
آن کار را انجام میدادم...

چشم پدر,
بله شما درست میگی مادر,
منو ببخش که عصبانی شدم مامان, اشتباه کردم بابا.
یه روزی خیلی دیره واسه گفتن همین چهارتا جمله!...

در غم فردا سرآمد شادی امروز ما

می خواهم به گذشته برگردم...
نه به خاطر اینکه اشتباهاتم را جبران کنم،
به خاطر در آغوش کشیدن کسی...
که دیگر نیست...

کاش...
.
.
.
کاش؛ امّا،
کِشتنِ این کاش‌ها را سود نیست!

مدرک جرم، اگر بود زمین خوردن، پس.
من زمین خوار ترین، آدمِ دنیا بودم.

چگونه باد را مقصر کنم آن که پنجره را باز گذاشته بود من بودم ..

گناه من نگاهم بود...


که بیچاره به دام نگهت افتاد...

آشوبم
نگرانم
هنگامه ای ست
برای راه های نرفته
که باید می رفتم
افسوس...

به هرچه درنگرم بی تو صد هزار افسوس

به هر نفس که زنم بی تو صد هزار دریغ

روزهای نبودت را میشمارم
اما ای کاش روزای بودنت را هم شمرده بودم
کاش میشمردم تا قدر لحظاتی که با تو میگذشت را بیشتر میدانستم
اگر شمرده بودم میدانستم چه مدت است که تورا میشناسم
اگر شمرده بودم
هر ساعت ،هر دقیقه ، هر لحظه
قدر تورا بیشتر میدانستم
اما...

افسوس که عمر خود تباهی کردیم

صد قافلهٔ گناه، راهی کردیم

در دفتر ما نماند یک نکته سفید

از بس به شب و روز سیاهی کردیم

افسوس

دل دیوانه ای دارم... ندارد باوری، افسوس
به باد فنته اش دارد شرار اخگری افسوس

دمادم در تب دلدادگی درخویش می سوزم
از این اتش نمی ماند بجز خاکستری افسوس

تمام کیش و آئین و مرام و مسلک و دین را
سر بازیجه می گیرد بلای محشری افسوس

دل...

عقلم به دلم گفت که عاشق نشو ای دل

افسوس که شرمنده ی عقلم شده قلبم

سجاد یعقوب پور