متن تک مصراع

مضطرب حال مگردان
منِ سرگردان را...

حافظ

آیینه رویا
آه از دلت، آه...

(حافظ)

هر که بی هنر افتد نظر به عیب کند...

(حافظ)

منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارم

خودنمایی نکند هر که کمالی دارد

ای که هوای منی بی تو نفس ادعاست

جای گله نیست چون تو هستی همه هست

گر هست جانی در تنم بهر تو می دارم نگه

آنجا که عشق خیمه زَنَد، جایِ عقل نیست!

تو عمر من و وصلت آسایش عمر من

راحت جانم توئی ای جان و ای جانان من

من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات؟

به لب آمده ست جانم، تو بیا که زنده مانم

ز معشوقان نگه کاری تر از حرف دلاویز است

آرامش است؛عاقبت اضطراب ها

آنکه خود را نفسی شاد ندیدست ، منم

بسیار سخن بود، نگفتیم و گذشتیم...

هر که را نیست ادب، لایق صحبت نبود!

بر یاد بناگوش تو بر باد دهم جان

من چرا دل به تو دادم که دلم می شکنی

قلم از عشق بشکند چو نویسد نشان تو

اسرار دلم جمله خیال یار است

شاخه تا آمد به برگش خو کند پاییز شد

ما را به غم عشق همان عشق علاج است