متن حجت اله حبیبی

کاش ، همیشه بغلی بود تا آدم های تنها به آن پناه می بردن حجت اله حبیبی

کاش، یک روز از خواب می پریدم و می گفتن ،خواب دیدی این زندگی را حجت اله حبیبی

کاش، دمی ، مادر می شدی ، تا بفهمی دیر کردن یعنی چی؟!
حجت اله حبیبی

کاش، بغلش ، باز بود تا به عشق بغلش کوچه را با سر بدوم حجت اله حبیبی

کاشکی، قدر تو را ، قدرِ خودت بشناسم ، تا دمی، حسرت دیدار تو ، آهم نشود
حجت اله حبیبی

کاش ، ای کاشم نبودی ، نفسم بودی !؟
حجت اله حبیبی

کاش ، یواش یواش با هاش گرم می گرفتم ، تا زود اَزَم سرد نشه.
حجت اله حبیبی

کاش زندگی ، دو رو نبود ، تا حقه بازان ، بُر نگیرند. حجت اله حبیبی

آنکه از دستِ نسیمِ سحری لاله گرفت
یادگاری بدهد غنچه ی احساسِ مرا !؟
حجت اله حبیبی

بعضی آدم ها ، عوض نمی شن ، عوضی میشن. حجت اله حبیبی

چه بد کردی ای دوست در حقِ ما
حجت اله حبیبی

چون باران ، بدون چشم داشت ، ببخش ، گل یا خار مهم نیست. حجت اله حبیبی

نگاهت شعر پاییز است ، لبت آواز گندم زار
برای دیدن باران دو چشمم را تماشا کن
حجت اله حبیبی

چه بر ما شد ، که از دشمن ، صداقت آرزو کردیم
رفیقان گرگ باران دیده اند در روزگارِ نامراد ما. حجت اله حبیبی

مگر ز یاد منِ مست ، خواهی شد
هنوز این دل دیوانه ، آشیانه ی توست.
حجت اله حبیبی

شب ، مرز عشق و دلدادگی است ، سیاهی موهای مشکین و سفیدی صورت ماهت .
حجت اله حبیبی

سر پیری به دلم ، وعده ی دیدار تو دادم
آه از دل ، که نشسته سر راهت که بیایی.

حجت اله حبیبی

گیرم که شکستی دل بیچاره ی مارا
فردا ! چه بگویی در آن دشت ، خدا را. حجت اله حبیبی

گرچه پیمان شِکنی نَشکنم پیمانه ی تو ، که من از ساغر و پیمانه خدایی شده ام. حجت اله حبیبی

حراج می کنم ، بیا ، شکوفه های اشک را ، جدا نمی شود نمود ، که اشک و آه ، در هم است. حجت اله حبیبی

تو را من دوست می دارم به قدر گریه های ابر
فراتر از نسیم صبح ، کمی هم بیشتر از خواب سنگین سحرگاهی که از دست تو مادر می کشد آهی! حجت اله حبیبی

هیچ از هیچ نشانی داری، منِ گم گشته به دنبال خودم می گردم. حجت اله حبیبی

اگر سفره ی دل را بگشایم ، آتش بکشد جامه ی تزویر و ریا را. حجت اله حبیبی

کلید خوشبختی را در بستان معرفت بجو ، که بی معرفت ، راه به جایی نبرد جز کویر حسادت. حجت اله حبیبی