متن حجت اله حبیبی

کاشکی، قدر تو را ، قدرِ خودت بشناسم ، تا دمی، حسرت دیدار تو ، آهم نشود
حجت اله حبیبی

کاش ، ای کاشم نبودی ، نفسم بودی !؟
حجت اله حبیبی

کاش ، یواش یواش با هاش گرم می گرفتم ، تا زود اَزَم سرد نشه.
حجت اله حبیبی

کاش زندگی ، دو رو نبود ، تا حقه بازان ، بُر نگیرند. حجت اله حبیبی

آنکه از دستِ نسیمِ سحری لاله گرفت
یادگاری بدهد غنچه ی احساسِ مرا !؟
حجت اله حبیبی

بعضی آدم ها ، عوض نمی شن ، عوضی میشن. حجت اله حبیبی

چه بد کردی ای دوست در حقِ ما
حجت اله حبیبی

چون باران ، بدون چشم داشت ، ببخش ، گل یا خار مهم نیست. حجت اله حبیبی

نگاهت شعر پاییز است ، لبت آواز گندم زار
برای دیدن باران دو چشمم را تماشا کن
حجت اله حبیبی

چه بر ما شد ، که از دشمن ، صداقت آرزو کردیم
رفیقان گرگ باران دیده اند در روزگارِ نامراد ما. حجت اله حبیبی

مگر ز یاد منِ مست ، خواهی شد
هنوز این دل دیوانه ، آشیانه ی توست.
حجت اله حبیبی

شب ، مرز عشق و دلدادگی است ، سیاهی موهای مشکین و سفیدی صورت ماهت .
حجت اله حبیبی

سر پیری به دلم ، وعده ی دیدار تو دادم
آه از دل ، که نشسته سر راهت که بیایی.

حجت اله حبیبی

گیرم که شکستی دل بیچاره ی مارا
فردا ! چه بگویی در آن دشت ، خدا را. حجت اله حبیبی

گرچه پیمان شِکنی نَشکنم پیمانه ی تو ، که من از ساغر و پیمانه خدایی شده ام. حجت اله حبیبی

حراج می کنم ، بیا ، شکوفه های اشک را ، جدا نمی شود نمود ، که اشک و آه ، در هم است. حجت اله حبیبی

تو را من دوست می دارم به قدر گریه های ابر
فراتر از نسیم صبح ، کمی هم بیشتر از خواب سنگین سحرگاهی که از دست تو مادر می کشد آهی! حجت اله حبیبی

هیچ از هیچ نشانی داری، منِ گم گشته به دنبال خودم می گردم. حجت اله حبیبی

اگر سفره ی دل را بگشایم ، آتش بکشد جامه ی تزویر و ریا را. حجت اله حبیبی

کلید خوشبختی را در بستان معرفت بجو ، که بی معرفت ، راه به جایی نبرد جز کویر حسادت. حجت اله حبیبی

گاهی ، نگاهی ، آسمان دلت را می آشوبد و چراغ سعادت را در دلت روشن می سازد ، آن نگاه عاشقانه ، لبخند خداست، که محبس تن را می گشاید و باران رحمت را بر شهر عشق فرو می بارد. حجت اله حبیبی

دلم می خواست تا روزمحبت بگیرم در دلم مهر جمالت ،ولی افسوس پیچاندی ورفتی نمانده در دلم جز بذر نفرت. حجت اله حبیبی

یک دوست تو را به عرش و فرش خواهد برد ، پس خوب ببین رفیق امروزه کیست؟!
حجت اله حبیبی

هرکسی خیل حوادث را به جانش می خرد، من فقط برق نگاهت را به دنیا می دهم؟! حجت اله حبیبی