شعر عرفانی

ای عزیزان چنگ بر دامان او تقدیر ماست
فکر آزادی در این ره خار دامنگیر ماست

دل به هر تقدیر او فتح الفتوحی تازه است
کار بی تدبیر در محنت سرا تدبیر ماست

رهروان را یاد مردن چایِ خوابِ غفلت است
شکرِ یزدان، قابض الارواح پیران، پیرِ ماست

دشت را...

در محشر اگر لطف تو خیزد به شفاعت

بسیار بگردند و گنهکار نیابند

(ولی دشت بیاضی)

.........................درویش.....................
درویشم و مفتخرم ز نفس خویشم........
............زین حال خوشم همیشه مستم
که گر،بود زندگی ام، سلطانی...............
.....................بود در نفسم خوی اهریمنی

چندین سال است منتظرم از پرده رخ بنمایی
به پایان رسد بیکسی مژده رسد از شیدایی
تنهام خستم عهد نشکستم این که هستم نیمه مستم
خود شکستم درنبستم تا تو از در تو فرمایی
این که منم جسم تنم تو هستی جان در بدنم
ای گل بنم من چه کنم...

دلا خوبان دل خونین پسندند
دلا خون شو که خوبان این پسندند

متاع کفر و دین بی مشتری نیست
گروهی آن گروهی این پسندند

بابا طاهر