متن ناصح ادیب

از گونه‌اش خون می‌چکد،
تاریخ را مکتوب می‌کند ـ
شهیدِ گل سرخ!

لبم ابر می‌زاید،
ابر بوسه‌ات را ـ
باران می‌کند!

دسته‌ای پرستو،
سپیدی را آباد کرده‌اند ـ
سمفونی بهار!

در اجتماع حاضر نمی‌شود،
تنهایی را دوست دارد ـ
گُل کاسنی!

چهره‌‌اش را غم گرفته،
گویی قطاری بی‌مقصد است ـ
رودخانه!

در آغوش دریا،
می‌رقصد ـ
ماه آسمان!

در خلوتگاه کهولت،
مرا خواهی یافت ـ
با قلبی شکسته!

شهرم روز به روز پهناور،
قلبم ـ
لحظه به لحظه تنگ‌تر!

مشغول نگارش،
داستان زن و مردی‌ هستم ـ
به من و تو می‌مانند!

پایان راه من است،
بیمارستان روانی ـ
لطفا به دیدنم بیا!

کودکی‌ام به جا مانده،
در کوچه‌های رنج و مشقت ـ
با یک جفت کفش پاره!

چهار فصل سال،
نرگس‌زار است ـ
پیراهنِ مادرم!

خوردن یک سیب،
راه خوشبختی را تغییر داد ـ
سرنوشت!

نور می‌پاشد،
به دل شب ـ
مهربانی زن!

چگونه قلبت راضی می‌شود
هر غروب،
کبوتر نحیف خیالاتم را
از نزد خود پَر دهی؟!

فاجعه است، فاجعه!
وقتی که فریاد و ناله‌ی مستمندان
قلب و روح و وجدان
هیچ صاحب منصبی را به لرزه در نمی‌آورد.

از پشت نرده‌ها،
به رهگذران می‌نگرند ـ
گل‌های باغ!

هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند،
با تمام زیباییشان تنها می‌مانند ـ
ماه و آفتاب!

می‌خواهند بیفتند،
جلوی روشنایی دیده‌ی مادرم ـ
شعر و هایکوهایم!

برکه‌ی راکد،
فرشی بافته شده از خزه ـ
قور قور قورباغه!

نهالی بکار،
تا شاخه‌های بسیاری بدهد ـ
پس از نبودنم!

سنگسار تاک،
سر و گوشش شکست ـ
بارش تگرگ!

نگارگری چیره دست است،
سالانه تابلوهایش را به نمایش می‌گذارد-
پاییز!

خلق و خوی‌اش چون ماهی‌ست،
لباس نمی‌پوشد ـ
پاییز!