متن کهولت

در خلوتگاه کهولت،
مرا خواهی یافت ـ
با قلبی شکسته!

دورانِ جوانی من،
به سوی آشیانه‌ی پیری می‌رود؛
کهولتی که گام به گام،
همراه با اندوهی لبریز؛
بی‌رحمانه، تا آخرین دم،
همراه و هم‌قدم می‌آید
و در دل و جانم می‌زید!

پاییز نام دیگر خداست!
برای مردمان بی مهر و محبت،
تا که دریابند
آدمی هرچه قدر هم جوان و سرحال باشد
روزی فریاد کهولتش برخواهد خواست
همچون برگریزان درختان...







شعر: غمگین خدر
ترجمه: زانا کوردستانی

من اصلا نفهمیدم جوانی یعنی چه؟من یک راست از بچگی به سن کهولت رسیدم.