متن ناصح ادیب

رازآلود می‌ماند،
در میان بقچه‌ی زندگی ـ
عشق من و تو!

همه‌ی فصل‌ها،
نیازمند مِهر تو هستیم ـ
من و گل‌هایت!

بزرگ‌ترین گناه،
شکستن دل زن است ـ
حماقت مَرد!

هیچ غروبی بر نمی‌گردم،
با خورشید غروب می‌کنم ـ
آن هنگام که تو نیستی!

بیا بچینیم شاه‌توت،
بتکانیم درخت‌های توت را ـ
به یاد کودکی!

آخ که چه تلخ است،
روایت دراماتیک انفال!
نه با شعر توانش شرح داد
نه با مقاله و سخنرانی...
انفال زخمی‌ست کاری،
بر پیکره‌ی وطن.

تُره‌ی زلف پُر مُهر زن،
فرمانبردار هر راهی می‌کند
اسب چموش را...

تنها برگی کافی‌ست
برای نصب تابلویی
جهت نشان دادن اوج زیبایی
فصل پاییز...

واق‌واق سگ‌ها می‌آید،
دیروقتِ شبان تابستان ـ
رهگذری سرگردان!

نسیم صبح،
تار به تارش را به رقص در می‌آورد ـ
موهای ابریشم!

آن‌که نچشیده باشد،
نمی‌داند چقدر تلخ است ـ
درد یتیم بودن!

با عمر کوتاهش،
عطر خوش مستی را منتشر کرد-
گل نرگس!

با قلقلک باران پاییزی،
دانه‌هایش بیرون زد-
انار!

غیر از خانه‌ی خود،
به هیچ خانه‌ای پا نمی‌گذارند-
پرستوها!

آمده‌اند به ییلاق،
با قهقهه و خنده-
پرستوها!

سرفه می‌کند،
از سرمای پاییزی‌ست-
چناروک!*
---------
* نوعی گیاه

بدون هم بند نمی‌شوند،
دو مفصل نه!
چشمانت.

گفتم پدر جان سرکار نرو،
امروز روز توست-
سرش را تکان داد و رفت!

شاخه ای گل نرگسم
در دستان کودکی فقیر،
عطر نوروز از من برخواسته!



شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زانا کوردستانی

دخترک بهار است،
که پیراهنی از گل نرگس به تن کرده...
نوروز!


شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زان کوردستانی

آخ که چه تلخ است،
روایت دراماتیک انفال!
نه با شعر توانش شرح داد
نه با مقاله و سخنرانی...
انفال زخمی ست کاری،
بر پیکره ی وطن.


شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زانا کوردستانی

بعد از فاجعه ی انفال
در بیابان عرعر درخت هایی رویید
که نه درخت خرما بودند و
نه درخت بلوط!
درخت های سرخی روییده
از خون و استخوان و اجساد انفال شده ها...


شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زانا کوردستانی

لنگە دمپایی سبز
که نه مزه ی خیار می داد و
نه طعم زندگانی!
مبدل شد به تابوت مرگ
برای دخترک گرسنه و بیچاره.


شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زانا کوردستانی

لبخند زیبای کودکی ست،
بر صورت چشمه...
تابش ماه!



شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زانا کوردستانی