به نام خدایی که بندگی اش...

به نام خدایی که بندگی‌اش عین آزادی است، و سجده‌اش بلندترین فریاد علیه هر طاغوت.

ای برادر! ای خواهر! این صداهای توخالی را که از حنجره‌های تهی از یقین برمی‌خیزد، بشنو و از استواریِ ایمان، لبخند بزن. می‌گویند نماز، عادتی کهنه است؛ می‌گویند روزه، آیینی ناسازگار با جهانِ امروز. اما مگر جهانِ امروز از نیازِ انسان به حقیقت کاسته است؟ مگر انسانِ مدرن، از تنهایی، اضطراب و جست‌وجوی معنا رها شده است؟ اگر نه، پس چگونه می‌توان راهِ رسیدن به سرچشمهٔ معنا را کهنه نامید؟

با افتخار نماز بخوان. آن‌گاه که پیشانی بر خاک می‌گذاری، در حقیقت در برابر هیچ قدرتی جز خدا سر فرود نمی‌آوری. آن سجده، خم‌شدن نیست؛ برخاستنی است از بندِ هر آنچه انسان را اسیر می‌کند. آن‌که تنها در برابر خدا می‌ایستد، در برابر هیچ طاغوتی زانو نخواهد زد.

با افتخار روزه بگیر. این گرسنگیِ آگاهانه، تمرینِ آزادی است؛ آزادی از اسارتِ خواهش‌های بی‌پایان. روزه به انسان می‌آموزد که ارزش او به آنچه مصرف می‌کند نیست، بلکه به آن چیزی است که بر نفسِ خویش حاکم می‌شود. در جهانی که هر لحظه انسان را به خواستنِ بیشتر فرامی‌خواند، روزه اعلامِ استقلالِ روح است.

ایمانت را پنهان مکن، اما آن را نیز ابزارِ خودنمایی قرار مده. بگذار نمازت، صداقتت، امانتت، مهربانی‌ات و استواریِ رفتارت، زبانِ ایمان تو باشند. پرچمِ دین، پیش از آنکه بر فرازِ دست‌ها برافراشته شود، باید در رفتارِ انسان برافراشته گردد.

به نگاه‌ها و طعنه‌ها دل مسپار. تاریخ گواه است که هر حقیقتی، روزی غریب بوده است و هر راهِ بزرگی، مسافرانِ اندکی داشته است. آن‌که مقصد را می‌شناسد، از هیاهوی رهگذران هراسی ندارد.

دنیا، با همهٔ زرق‌وبرقش، تشنهٔ انسان‌هایی است که حقیقت را با آسایش معامله نمی‌کنند؛ انسان‌هایی که عزت را در بندگیِ خدا می‌یابند، نه در ستایشِ قدرت، ثروت یا هوس. اصالت، یعنی آنکه در میانِ غوغای تقلید، خودت باشی؛ همان بنده‌ای که خدا آفرید، نه آن انسانی که مدِ زمانه می‌خواهد.

بندگیِ خدا مایهٔ شرم نیست؛ شرم آن است که انسان، دل و جانِ خویش را به هر قدرتِ فانی، هر هوسِ گذرا و هر بتی که دستِ بشر ساخته است، بسپارد و نامش را آزادی بگذارد.

پس برخیز؛ نمازت را با یقین بخوان، روزه‌ات را با اخلاص بگیر و ایمانت را با کردارِ نیک زنده نگه دار. اگر دل به خدا سپرده باشی، هرگز تنها نخواهی بود؛ زیرا آن‌که پروردگارِ توست، از همهٔ آنچه به آن تکیه می‌کنند، پایدارتر و نزدیک‌تر است.