عطیه چک نژادیان

به امید ظهورت، قلم به دست گرفتم
که زمان از آن توست من ز رب هست گرفتم بدان که نسل دین ز شوق روی تو سبز است که از بهار تو، ای زمان! زحق دست گرفتم
زمین، به شوق ظهورت، دوباره جان بگیرد
من از کرامتِ ظهورت امید و هست...

من دختری‌ام که جهان رااز چشمانِ مامان سیتاشناختم. هرجاکه نگاه می‌کنم، ردی ازسیتاست؛ درآفتابِ صبح، در بخارچای، در نسیم آرامی که ازپنجره عبورمی‌کند. گاهی فکرمی‌کنم دو قلب دارم ـ یکی در سینه‌ی خودم، و دیگری در سینه‌ی مادرم سیتاکه برای من می تپدو هیچ خاطره‌ کودکی وغمی دیگر نمیتواند ذره‌ای...

دل ز غم ظهورش چو شمع ویران شد
تا نسیم وصالش جان خسته هم شاد شد
هر دیده که ز نور او اشک شوق ریخت
در بزم غیبش عاشقانه رندان شد
اگر صبر عاشقانه جان سوزاند
لیک عطر ظهورش دل خسته را شادشد
هر دم که گذرد، مهر او در...

برخیز و پیش برو، حرکت کن، به درک که تاب موفقیت تو را ندارند. هیچ چیز مهم نیست، هیچ‌کس اهمیت ندارد جز تو و هدف تو.
بگذار آن‌هایی که تاب دیدن موفقیت تو را ندارند، خودشان را تا می‌توانند به در و دیوار بکوبند و زمین و زمان را به...

در غزّه،
سرما فقط یک کلمه نیست؛
یک جلّاد رسمیِ بشر است که با حکمِ قطعیِ سکوت جهانی، در رگ‌های کودکان میدود و استخوان‌های نحیفشان را خرد می‌کند.
اینجا هر شب، از وجدانِ یخ‌زدهٔ سران دنیا سردتر می‌گذرد؛
و هر کودک، به اندازهٔ تمام بی‌شرمیِ دنیا،
زخمی‌تر، تنها‌تر، محکوم‌تر است....

به لطفِ اوست که این چرخِ کهنه پابرجاست
که هرچه هست در این دیرِ بی‌وفا، از اوست
اگر نسیمِ کرم می‌وزد به باغِ جهان
ز فیضِ سایهٔ پنهانِ آن دعاگو، اوست
جهان ز طوفِ حوادث هزار بار شکست
هنوز رشتهٔ عمرش به دستِ دانا اوست
گهی فروغ دهد بر دلِ...

نهان چو باد امید بر دلِ خرابِ من است
که هر نفس به دلم نقشِ آفتابِ من است
اگرچه در نظرِ خلق، چون خیال رهی دان
ولی چو مهر به جان، مونس و شتابِ من است
هزار درد جهانی به یک اشاره کشد
طبیبِ پرده‌نشینِ شبِ التهابِ من است
به...

به هر کجا که روم سایهٔ تو با منِ تنهاست
امامِ عصرِ نهان، حجّتِ خدا، ره ماست
ز عهدِ آدم و نوح و خلیل و موسی و عیٰسی
به هر زمانه یکی بود، و این زمان ز تو پیداست
تو آن چراغِ شب‌افروزِ آخرین دوران
که جانِ خستهٔ عالم به...

به نامِ هستی ای شاهدِ پنهانِ سحرگاهان
که از نفاقِ خلق، خون می‌گرید آیینهٔ جانان
چه پست شد جهان، کاین قومِ بی‌دل از غرورِ خویش
نه زان طلوع آگاهند، نه یارایِ ظهور جان
بریده رشتهٔ خورشید از نادانی خودکامان
که شد مهِ روشن‌ضمیر از پرده‌ها جانان
ز قدرِ خویش غافل...

باران نرسید و فریادها ز آسمان گذشت
هر دیده در خیالِ نمِ باران ز جان گذشت
اما عجب که غیبتِ آن یارِ بی‌نشان
دلها نه سوز فکند، نه آهی ز جان گذشت
او سالهاست رفته و عالم بی‌خبر
در خوابِ صبحِ کاذب و در وهمِ نان گذشت
من مانده‌ام که...

خیال کردم که هستی، لیک وهمی بیش نیست،
نقشه‌ای بی‌راه، بی‌منزل، سَفَرش در پیش نیست.
هرچه دیدم نقشِ وهم و سایه‌ی بی‌جان شدی،
جز یکی نقطه، که آن را انتهایی خویش نیست.
نقطه‌ای کان بن‌بَستِ جان و اوجِ روح است او،
در میانِ بودن و رفتن، قراراو بیش نیست.
آن...

پیرمردی دید جوانی گفت در صحنِ دعا،
سواد نیست مرا، بخوان زِ دل آن نوا.
جوان به شوقِ رضا، نامِ اولیا می‌برد،
تا رسید از لبِ او نامِ حجّتِ خدا.
گفت با سوز: «بگو، می‌شناسیش ای پیر؟»
گفت: «بی‌گمان، که بود آینه‌ی نور و صفا.»
گفت: «پس، نام ببر، با...

به میکده رفتم از این غم رها شوم
دیدم همه مستِ اویند و من کجا شوم؟
گفتم که بیا، جهان ز تزویر خسته شد
خندید می و گفت: صبر کن، آن آشنا رسد...
هر دم دلم بهانه‌ی ظهورت می‌کشد
شاید به حضورِ زمان، زغم سوا شوم
رندان همه جام بر...

چشمی به راه مانده که چراسقّا نیامد است
امید ترک‌خورده‌ست و دریا نیامد
یک کاروانِ داغ، به صحرا رها شده
طفلی میان خاک، چشم براه نیامد
لب‌هام خشک و دل پر از آتش، ولی هنوز
یک جرعه از فرات، به مولا نیامد
با دستِ بی‌نگاه، چه آورد بادِ غم؟
سایۀ...

دستم بگیر، که بی‌تو دل غرق خون شد
هر لحظه بی‌تو مرثیه‌ی واژگون شد
در جمعه‌ها غروبی‌ست که جان می‌بُرد مرا
غم هم آن غروب، شکسته و خسته چون شد
بی‌تو، وجود من شده تابوت پوچان
روحی که در حصار زمان، سرنگون شد
ای موعِدی که آمدنت فتح زندگیست
بی...

خواب دیدم که به طوفانِ خطر می‌رفتم،
در میانِ شبِ سردِ ستم می‌رفتم.
هر طرف سدِّ سیاهیست، ولی با ایمان،
با دلی شعله‌ور از شوق، حرم می‌رفتم.
دست‌ها مانعِ راهم، نَفَس از سینه گسَست،
لیک با نامِ تو، تا صُبح، قدم می‌رفتم.
پرچمِ سبزِ تو در بادِ دعا می‌رقصید،
من...

خواب دیدم که به طوفانِ خطر می‌رفتم،
در میانِ شبِ سردِ ستم می‌رفتم.
هر طرف سدِّ سیاهیست، ولی با ایمان،
با دلی شعله‌ور از شوق، حرم می‌رفتم.
دست‌ها مانعِ راهم، نَفَس از سینه گسَست،
لیک با نامِ تو، تا صُبح، قدم می‌رفتم.
پرچمِ سبزِ تو در بادِ دعا می‌رقصید،
من...

دانی دیدم که سحر نور زدل می‌آمد،
از حریمِ جمکران بوی طرب می‌آمد.
ماه پنهان شد و در چرخ ندا می‌پیچید،
که زِ غیبت، گو ظهور ز ازل می‌آمد.
در دلِ تیرهٔ ما نوری اگر پیدا شد،
از نگاهِ تو، نه از شمعِ اجل می‌آمد.
هر که با نامِ تو...

ای وصالت چارهٔ دردِ دلِ حیرانِ ما،
صبحِ امید از افق خیزد زِ چشمانِ ما،
ماه و خورشید از تو گیرند امید روشنی
بی‌تو تاریک است جان و دیده و ایمانِ ما،
هر شب از شوقِ تو غمگینم، چو اشک در بادِ هجر
بویِ وصل آید زِ ذکرِ عاشقانِ ما...

هر هفده دقیقه...
نه عقربه‌ی زمان، که تپشِ وجدانِ بشر از حرکت می‌ایستد.
هر هفده دقیقه، کودکی در غزه جان می‌دهد،
و جهانی که بر خاکِ عدالت بنا شده بود، در سکوتِ شرم‌آورِ خود، به شمارش ادامه می‌دهد.
شصت و یک هزار کودک!
اما مگر می‌شود کودک را شمرد؟
مگر...

جامعه جهانی یا نمایش جهانی؟
به این نام‌ها گوش بده…
لسوتو،بابادوس،کومور،موریس،
نائورو،پالائو،پاپوآ گینه نو ،سَن مارینو،
،سنت کیتس و نویس،ساموآ،سائوتومه،
،سیشل،سوازیلند، تونگا،تووالو،وانواتو،
،مالاوی،کیپ ورد،جیبوتی،بنین،بلیز،آنتیگوا باربادو،جزایر سلیمان،جزایر فارور،جزایر مارشال،
موریتانی
و بسیاری دیگر ...
نام‌هایی که چون دانه‌های ریزِ شن، بر نقشه‌ی جهان پاشیده‌اند تا خورشیدِ حقیقت را کور کنند.
این...

جهان ز شوقِ تو ای جانِ جان، بهار شود
دلِ غریب به دیدار تو، قرار شود
هزار آینه در جست‌وجوی روی تواند
نگاهِ خسته به یک لبخندت، نگار شود
بهارِ خفته به بوی تو، سبز می‌گردد
شبِ سیاه به نور تو، آشکار شود
زمین اسیرِ ستم، آسمانِ غم زده است...

جهان از نام زهرا، چون بهاری سبز می‌گردد
دل آفاق با یاداو، چو باغی سرخ می‌گردد
تو مادر، ماه در شب‌ها، تو ام در سحرگاهان
که از آیینه‌ی طفل ، غبار غم فرو می‌گردد
به نام فاطمه امیدروید بر این خاکِ پر از اندوه
به یادت مادر ز رنج خویش...

بیاید صبح ظهور، روزگار از نو شود زیبا
که با خورشید عدلش، سایه‌ها گردد همه پیدا
ز مهر او شکوفد هر دلی، چون باغ نورانی
جهان از او نیست، پر گردد ز گل‌ها
به یک لبخند او، غم می‌گریزد از دل انسان
نسیم دوستی آید، پر شود صحرا به دریا...