متن نسرین حسن زاده

پر از شور و شوق
چون کودکی ،،،
عروسکِ خیالم را
در آغوش می کشم ،
گوشه ای در کنجِ دل می نشینم
برای خاطره بازی !

آنقدر نیامدی که
ثانیه ها بی تو ،،،
پروانه شدند در
پیله ی انتظار !

کاش زیرِ گنبدِ کبود
دو تا بود ، یکی نبود
اونی که بود من بودم و تو ،،،
و اون که نبود ،
تنها وهم و خیالِ
بی تو بودن بود !

نقشِ آغوشِ تو را میشه نقاشی کنم ؟
بوسه ات بر لوحِ دل میشه حکاکی کنم ؟

وَز تمنایِ دلم موجِ گیسوی تو و
بحرِ مواجِ تو را میشه صحافی کنم ؟!

دل آبستنِ غم است ،

نه سقط می شود و نه فارغ !

باران که می بارد
انگار کسی بر کلونِ دل
تق تق می کوبد ،
هوای اوست که بی تابانه بر دروازه ی
قلبم می کوبد و چه مشتاقانه دل را
به هوایش باز میکنم !

مرا به ییلاقِ آغوشت ،
به آبادیِ نگاهت ،
نه اصلا بِبَر
به دریای دلت ،،،
می خواهم غرق شوم در
امواجِ عشقت ...!

من آن موجم که یک ساحل ندارد
در این دنیا یکی همدل ندارد

غروبی سرد و دلگیرم به دریا
که اندر ساحلش منزل ندارد

منم‌ پروانه ای بی شمع و بی گل
که جز حسرت در آن محفل ندارد

چو مرغِ عاشقی از جان گریزان
گمانم کنجِ سینه دل ندارد...

هر بار که از تو ،،،
نوشتم
شکست قلبِ قلم ،
چکید روی دفترم ،
چِکه چِکه خونِ قلم ...!

دفتر کهنه ی عشق ورق خورد ،
زیر تلی از خاکستر خاطرات ،
آتش پنهان عشق شعله کشید و
قاصد عشق چشمک زد ،،،
احساس خندید ،
در تلاقی دو نگاه ...!