مینویسم به یاد آخرین نگاه مادر
به صفحه ی اشعار نسرین حسن زاده ( تخلص آتریسا ) خوش آمدید .
پرستوئی مهاجرم ،،،
لاجرم روزی کوچ می کنم ،،،
به کجا ؟!
به دیار ابدی !
یکروز آمدی در دنیای من ،
یکروز هم بیصدا رفتی از رویای من ،
چه آمدنی ، چه رفتنی ،،،
هنوز هم نمیدانم ،
اما ،،، این را خوب میدانم که
دیگر هرگز تو را نخواهم دید !
به چشمانت چه داری ؟!
که چشمانم بی نگاهت ،،،
لحظه ای آرام ندارد ...!
مثل یک پرنده که بال پروازش
را شکستند زخمیم !
فرش قرمز دل را گشودم ،
قدم رنجه فرما
ای حضرت عشق !
هر شب غمم را
فریاد میزنم در
چاه دل !
دل بنفشه ی وحشی ، دل نرگس شیراز ،
دل آلاله در بهار ، دل ،،،
نه ،،، دل به شقایقی سرخ می ماند
از شورِ عشق تو ،،،!
باغ دل شخم مزن ،،،
بذرِ عشق کاشته ام ،
شاید سبز شود در بهار ،،،!
در ساحل خیال تمام خاطرات
را کنارت قدم میزنم !
بهار می شود
هنگامی که
می شکفد ،
شکوفه ی لبخندت !
عشقبازی می کند
چشمان من با چشم تو ،،،
وای زِ روزیکه مهمان نباشد
چشم من در چشم تو !
کاش لحظه ای بیندیشیم کاندرین دنیا
چه کِشتیم و چه برداشتیم ،
بذرِ نفرت کاشتیم و به فصلِ درو ،
حاصلش اما ،،،
بارِ حسرت برداشتیم !
مبادا نور و مهتابم نباشی
تو در این قلب بی تابم نباشی
قسم بر جان تو ای جان جانان
شبی نیست تو در خوابم نباشی
هنوزم نیست باور رفتنت را
زِ شاخه ای گلِ من چیدنت را
هنوز امیدوارم تا ببینم
دوباره ای گلم روئیدنت را !
چه غریبانه دل را
در آغوش می گیرم
و در باغِ خاطرات می نشینم
کنار گلهای حسرتی که
روئیده بر مزار سرد آرزوهایم !
یا رب بی پناهم
جز تو کس ندارم
بارانیم و زِ دیده خونبارم
جنت و فردوس نخواهم و لیکن
صبرِ ایوب خواهم و آنهم ندارم !
بعد از رفتنت خانه ی دل
فرو رفته درسکوتی وهم انگیز و
خالی از سکنه ،،،
من مانده ام و شب ناله های
جغدِ بی خانمان در
خرابه های دل !
قاب عکسی روی دیوار
چشمانی به رنگ دریا ،
خاطراتی شیرین و
لبخندی فریبا ،
این است سهم من
از تمام نبودنهایت !
کنارِ ساحلِ دریا تنگِ غروب
من و تو کنارِ هم یه حسِ خوب
صدایِ موج و زیرِ سقفِ آسمون
فرقی نداره شمال باشیم یا جنوب
من و این روحِ خسته از
کالبدِ جان ،،،
کاش بشویم از هم جدا ،
هر کدام سوئی روان ،
او به افلاک و
من دل خاک ...!
کولی شبگردِ دل ،،،
مست از میِ عطرِ نگاهی
می رقصد پایکوبان ،
کنجِ سینه ، گِردِ آتش
پایِ عریان !
قلبِ من در گذرِ زمان
شبیه گورِ سردیست ،
مدفنِ آرزوهای بر باد رفته !
مزن بر طبلِ رسوایی تو ای دل
چو نی نالان و بی پروایی ای دل
تو با این بیقراریهایت آخر
گمانم قصدِ جانم داری ای دل !
دلتنگی یعنی عطرِ خیالِ تو را
در آغوش کشیدن !
