متن حافظ

دل از من بُرد و روی از من نهان کرد ...

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم...

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی

تا درِ میکده شادان و غزل خوان بروم

ای حافظ به شاخه نباتت قسم...به عشقی که در سینه داری...به ثانیه های یلدایت....
امروز برایم خوب دراور.
راستش را بخواهی خسته ام از انتظار....!
آنی

به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد

چه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد

حافظ :

ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

دوش می گفت که فردا بدهم کام دلت

سببی ساز خدایا که پشیمان نشود

نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد

که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد

دیدی آن قهقههٔ کبکِ خرامان حافظ

که ز سرپنجهٔ شاهینِ قضا غافل بود

حافظ :

باز آی و دلِ تنگ مرا
مونس جان باش

تا شدم حلقه به گوشِ درِ میخانهٔ عشق

هر دَم آید غمی از نو به مبارکبادم

که گُناهِ دگَران
بَر تو نَخواهند نِوشت
من اَگر نیکَم و گَر بَد
تو برو خود را باش...!

•حافظ

پاییز دارد دل می کند از شهر ...

و من خاطرات عاشقیمان را مرور میکنم از اول پاییز

تا اخرین روزهای یلدایی

یلدای تنهایی ...

رفتنت انقدر مبهم بود که برای همیشه شب هایم

را یلدا کرد ... همان قدر طولانی همان قدر سرد

پاییز دارد دل می کند از...

کسی که حُسن و خط دوست را در نَظَر دارد

مُحقق است که او حاصل بَصَر دارد .....

در میان آب و آتش هم چنان سرگرم توست
این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع

اشک باران

بازآ که ریخت بی گلِ رویت بهارِ عمر...

در دلم غوغاست اما رازداری بهتر است...

حافظ

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

(حافظ)

مضطرب حال مگردان
منِ سرگردان را...

حافظ

گر چه وصالش نه به کوشش دهند،
هر قدر ای دل که توانی بکوش

(حافظ)

هر که بی هنر افتد نظر به عیب کند...

(حافظ)

فلک به مردمِ نادان دهد زمامِ مُراد

تو اهلِ فضلی و دانش ،همین گناهت بس!

دل از من بُرد و روی از من نهان کرد

خدا را با که این بازی توان کرد