چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پریدن بود
چه گوشواره ای از بوسه های من خوش تر؟ که دانه دانه نشینَد به لاله ی گوشَت
. آغوش مهربانت، از هر جواب خوش تر...
آغوش تو ای دوست درِ باغِ بهشت است...️
چه شیرین نشستی... به تخت وجودم...
. با تُو به اوج می رسد معنیِ دوست داشتن
شبی که می گذرد با تو️ بی کران، خوش تر... ️️️
شُست باران همه ی کوچه خیابان ها را پس چرا مانده غمت بر دل بارانی من؟!
تنها دهانِ توست که دل را نمی زند قندی که در مکرّرِ خود نامکرر است
انگار با تمام جهان وصل مى شوم در لحظه اى که مى کشمت تنگ در بغل... ️️️
تو بخت بودی و یک بار در زدی، رفتی به خواب بودم و از دست دادمت، افسوس
این سان که با هوای تو در خویش رفته ام گویی بهار در نفس مهربان توست. ️️️
هزار درد مرا، عاشقانه درمان باش هزار راه مرا، ای یگانه پایان باش برای آنکه نگویند، جسته ایم و نبود، تو آن که جسته و پیداش کرده ام، آن باش!
از پیراهنت دستمالی می خواهم که زخم عمیقم را ببندم و از دهانت بوسه ای که جهانم را تازه کنم...
. چنان گرفته تو را بازوان پیچکی ام که گویی از تو جدا نه که با تو من یکی ام ️️️
چه کنم دل چو هوای تو کند ، شب همه شب ..؟
لیلایِ هراسنده نه تمثیلِ زن این نیست
وصل تو در فصل یخبندان بهاران دیدن است️ ️️️
نام آبادی ما خرابی است...
منم و چراغ خُردی که بمیرد از نسیمی
کجاست چابکیِ دستهای عقده گشایت؟
اینک نگاه ستایشگرم از زبانم رساتر ...
سعادتی به جهان غیر دوست داشتنت نیست...
شکسته باد دلم، گر دل از تو بردارم...
