متن روناک آلتون

هرچه دود است
از من بر می‌خیزد،
خاکسترم پیدا نیست!

چند سالی‌ست که مرده‌ام،
دنبال نیم متر خاک می‌گردم
در سرزمین تو...

به اندازه‌ی برگ‌ها
زخم
بر تن من و درخت است.

پرنده در قفس،
به هزار زبان آواز می‌خواند -
روز زبان مادری هم!

برایت می‌میرم!
این تنها هنری‌ست که دارم.
غیر از آن هیچ نمی‌دانم...
آه که چه دست و پا چلفتی‌ام!

پنجره باز است،
صدای رادیوی همسایه -
یادگاری قدیمی!

دستم به دامانت،
هرگز تنهایم مگذاری!
خنده‌هایت پیش من جا مانده است...

جلوی در خانه‌ات
راست راست خواهم ایستاد
فقط مرگ می‌تواند
کجم کند...


شاعر: روناک آلتون
ترجمه: زانا کوردستانی

صد سال هم که گذشت،
متعجب نشوید.
من سبز سبز خواهم ماند!
ریشه‌ی من
به اعماق زمین، در آب است.

زود بیا!
آتش روحم،
قدر دم کشیدن یک لبخند نا دارد.

زود برگرد
تنهایی دارد،
پنجره‌ها را می‌بلعد!

زود برگرد،
بی‌تو بودن،
دارد کورم می‌کند!

اگر می‌دانستم که از من جدا می‌شوی
هرگز بلند نمی‌کردم -
گوشی تلفن را!

آن خرابه‌ای،
که در کوچه‌ی شماست -
دل بیچاره‌ی من است!

شلیکی ناوقت،
بر قلب من خورد -
اینگونه مردم!

شعرهایم،
به پای عشق تو -
همیشه شهیدند!

بیا برگردیم به آغاز ماجرا،
با هم دوست شویم -
عشق نمی‌تواند یاری‌مان کند!

شبی سرد -
سوسوی فانوسی و
پچ‌پچ دو عاشق.

پروانه‌های احساسم،
به گردش‌اند،
در پرده‌های گل‌دار اتاقم...

من اینجا
تو آنجا
او آن سو
شما داخل اتاق
بقیه هم آن طرف‌تر
صنوبر و گل،
پروانه و ماه،
یادم آمد که یاسمن هم بود
همه‌گی صد و یک دانه بودند
که دانه به دانه،
تسبیح دست خداوند شدند
که در وقت ذکر و عبادت، به دست می‌گرفت...
بی‌زحمت...

در بازار حلبچه،
هیچ زنی را ندیدم
که چنان من،
با قلبی شکسته، قدم بزند...

در بهاران، سفید می‌شوم و
در پاییزان، زرد...
پس کی گل نرگس می‌شوم؟!

در قلب مترسک
نامه‌ای هست،
ناخوانا!
حروفش گریه‌ها کرده‌اند...

دیگر تشخیصشان نمی‌دهم،
سیاهی ریحان و
عطر موهایم را...