شعر روز

تو را پراکنده
در عطر یاس های بنفش
به سرخی توت فرنگی های پر وسوسه
به وقت آخرین لبخند اقاقیا
می سپارم به افسون بهار
رگبار تندی زودگذر

ما چند نفر
اتوبوسی از بازماندگان ترس
چروک و مبهم
چشم در چشم پهبادهای انتحاری
ارزان شکار می شویم هموطن
دوست داشتن های یواشکی ات
و بوسه ی دشمن بر گلوی خوش باورم
امروز پسری را که نزاییدم
موشک زد
یک پوتین و چند لباس خون آلود
بر شانه ی...

سین جدید سفره ی عید
جنگ
جنگ
و پنج تای دیگر
باز جنگ
سین های قبلی را خورد
بلند گفت
قایم موشک
ما چشم گذاشتیم
بعضی ها هم
در میان بمب ها
قایم شدند
کوله پشتی ها
چند دست کوچک را
به خانه آوردند

کسی مرثیه نمی خواند
برای جنگجویی که صبرش را خورد
کلاه خود شکست
تسلیم دشمن شد
برای شب پره های ولگرد
این ثانیه های مریض
برای من
که نیمه ی تاریک تو
بر دلم
سپید نشست
برای هیزمی که تا خاکستر
قصه گفت از بلوط های سبز
علف هرزی که...

زندگی
لباس عروس اجاره ایست
که خوشبختی را
به تن هیچکس نمی آورد
یک لنگه دستکش توری اش هم
به من رسیده
که این فکرهای بازیگوش
سوراخش کردند
تازگی ها شنیدم
آدم از فکرهایش
باردار می شود
من مردهای حامله ی زیادی دیده ام
دیشب بچه ی یکی از این...

کلمات پروانه‌هایی‌ اند
که با وای‌فایِ خیالم
، به باغِ آفلاینِ سکوتم وصل شده اند
تا پیام نور را روی برگ‌هایم روشن کنند
و دانه‌های هشتگ‌دارِ واژه را
در خاکِ ابریِ ذهنم دانلودکنند
تا شاخه‌هایم از حالتِ سیاه‌وسفید
به نسخه‌ی رنگیِ رویا آپدیت شوند
می‌خواهم گلی از جنسِ صدا
با...