فریاد زدم خواستَنت را،در این کویربرهوت بُغضم که شکست، فریادم شد اسیرسکوت تشنه ای سرگردانم، میان سراب چشمه ها عاشقمُ درسرم آرزویِ،خانه درحریر گیسوت مانده ام، میان دلتنگیُ، بغض هایِ شبانه گرفتارم درپیچُ تاب زُلف سیاهُ،تصویرابروت غمت قفسی شدُآواز، حسرتی درقالب شعر مانده است تنها،ناله مستانی تحریر فُلوت عمربی حاصل...
تشنه ام تشنه آغوش تو حتی به گناه آتشی بر تنم انداز جهنم به درک
یک شب دعای تشنه ی ما ابر می شود این روزگار زرد و سترون همیشه نیست
من که در لختترین موسم بی چهچهی سال تشنهی زمزمهام ، بهتر آن است که برخیزم ، رنگ را بردارم ، روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم ...
تو را که درد نباشد زِ درد ما چه تفاوت تو حال تشنه ندانی که بر کناره جویی
نفست همانند ابر است دل من نیز تشنهء باران میتوانی روزی بباری این دل تشنه ام را سیراب کنی؟
چه گواراست این شربت زعفرانی اما تشنه از محله ما رفت عباس تعزیه
