متن کوتاه

ایران!
بمان شوق خورشید تو می کشد شام مارا...

برشی از ترانه

قله ی کوه ؛
با اولین برف سال
رویایی در سرم

در آغوشم که میگیری...
صدای چسبیدن ترک های قلبم را میشنوم

اولین شرط معلم بودن عاشق بودن است

من همینم که هستم نیازی به تائید تو نیست

از شرایط ازدواج همه چی رو دارم. فقط تُخمش رو ندارم

ببین اگه مطرح شدی طراحت من بودم :)

انسان را چه سود که تمامی دنیا را ببَرد، امّا جان خویش را ببازد یا آن را تلف کند.

امام على علیه السلام :
فرصت، چون ابر مى گذرد. پس، فرصتهاى کار خوب را غنیمت شمرید.

هوای گل ز خوشی یاد می دهد، لیکن

چه سود چون تو فرامش نمی شوی ما را

هنوز با همه دردم امید درمانست

که آخری بود آخر شبان یلدا را

اندوه چشمانت را، به جهانی ندهم...♡

بیشتر از هر کسی که دوسِت داره دوسِت دارم

چه خوابی دیده ای بانو برایم من نمی دانم
ولی با یاد تو خوابی بر این چشمم نمی آید

بازار خرابه اما تو وجدانتو نفروش!

نفرت سنگین است ، بگذارید برود.

اگه جسارت نداشته باشی، همیشه بازنده ای

سَرسَری رد شو ،
و ..
زندگی کن !
دقّت ،
دِق اَت می دهد !

لب خاموش نمودار دل پر سخن است

هر کجا مرز کشیدند، شما پُل بزنید

آهای پروانه یادت نره اَول کِرم من بودی :)

بعد طُ دیگه حال من خوب نمیشه !

تو را چه سود از باغ و درخت
که با یاس ها
به داس سخن گفته ای

جهان را دائما این رسم و این آیین نمی ماند

اگر چندی چنین ماندست، بیش از این نمی ماند