متن کوتاه

منم ستاره ی شام و تویی سپیده ی صبح

آدم بودن به عاشق بودنه

چه کرده ام که به هجران تو سزاوارم

حسبی الله
خدا برایم کافیست

خواب ببر ز چشم ما چون ز تو روز گشت شب

آب مده به تشنگان عشق بس است آب ما

ای خدا، ای فلک، ای طبیعت
شام تاریک ما را سحر کن

الهی!
همه تو،
ما هیچ

من اینجا تا نفس باقیست می مانم
من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم

من نمی دانستم
معنیِ «هرگز» را
تو چرا بازنگشتی دیگر؟

من به منطقی ترین حرفاتم شک دارم....

تو نمی تونی قلبی که خدا ازش محافظت می کنه رو بشکنی!

در کافه ی قرارمان
صندلی خالی
نبودنت را
فریاد می زند

آخرین ثمر

خرمالوی برفی

مثل خنثی گر بمبی که دو سیمش سرخ است

مانده ام قید لبت را بزنم یا دل را

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

تو پردیس عمر منی خواهرم

اگه یه آذر ماهی دور و برت هست
بدون باحال ترین آدم کنارته

سرنوشت برا ما بد نوشت

ربنا آتنا بغلش آرامشنا

ما بد نبودیم بلد بودیم دنیا مارو نمی خورد :)

صد بار آشنا شده ای با من و هنوز

بیگانه وار می گذری ز آشنای خویش

همه هیچ اند، اگر یار موافق باشد

هر کسی لایق آن نیست که عاشق باشد

تموم بهونه ها دروغن...!
اونی که بخوادت یه راهی پیدا میکنه