متن کوتاه

 از سکوت، شکوه صدا؛

از کلام، تجلیِ معنا

خالق هزار ترانه بُرنا

غــرق شـבم، غــرق בر خوابی عمیـق.
آن زمان ڪز سر خوב فـڪر تو بیرون ڪرבܩ...

ای ڪـه یاבت همه شب تا به سحــر.
غرق בر آغوش مــن است.
صبحت بخیر...

ای ڪه نزבیـڪ تر از من به منی.(خـבا)
בر ڪجای این جهــان پنهانـی...

از آنجایی ڪه چشمانت تماماً سوخت בنیایܩ...
בگر بهر تماشای نگاهت من نمی آیܩ...

ڪافر شـבه اܩ امشب.
جز چشܩ سیاه تــو،
בیگر نپرستـב בل...

یکدیگر را با کلمات بدست می آوریم و با رفتار از دست میدهیم...

از یه جایی به بعد
زندگی چیزی بیشتر از فرایند
از دست دادن مداوم
نخواهد بود...

میرقصیُ
می‌پیچد عطرِ موهایَت در باد
پرنده یِ کنجِ قفس
دلَش هوایی میشَوَد.

اینروزها با هر که دوست میشوم
احساس میکنم،
آنقدر دوست بوده‌ایم که دیگر وقت خیانت است.

بخشنده ترین انسان روی زمین
اندیشیدن را هدیه می کند...

روز معلم مبارک

در ناگذر ترین حالت ممکن به سر میبرم تمام جان به سختی نفس میکشد درد را تنفس میکند ..

چاغییب پیکِ اجل، حاضیر اُلوبسان سَفَرَه

هَلَه من بوغدامی یول بوقچاسینا داتمامیشام

باخیشین ساچلارا گُؤز قاشلارا هِچ ساتمامیشام

نَقَدَر غم وئره یادین سینه دن آتمامیشام

بهشت

همین جاست،

اگر با هم

کمی مهربان باشیم.

شاید اگر کوه ها

حقّ درّه ها را نخورده بودند،

اکنون در زمینی مسطّح قدم می زدیم

جان می‌گیرد از تو، در تو نفس می‌یابد

چون بی‌تو نفس هم در سینه نمی‌ماند

غزل‌ها خوانده‌ام، اما در این میان،

دو چشمِ تو، بهترینِ شعرم شد.

چشمان تو، غزلِ نابِ روزگارِ من است

هر سطرِ نگاهِ تو، بهترینِ شعرِ نابِ من است

با هر نفس که می‌کشم، ای هم‌نفَس، از من تویی بیرون می‌رود، عاشقانه.

خبرت هست که رفتی و شدم سنگ صبور؟
چه کنم بی تو پای غزلم لنگ شده

بشکن بت خود را درون خویشتن با یک تبر

دل را به آن جایی ببر زآنجا تو را آید خبر

خوشا آن دم که یکباره ز حالم بی خبر گردم

شوم من از خودم دور و به تو نزدیکتر گردم

دوری راه دلیـلی به فراموشی نیست
در پس فاصله ها دوست ترت میدارم