متن اشعار کلاسیک

بوسهٔ عشق ✍🏽

بوسه می‌خواهم شبی آیی لبم را تر کنی
یا بیایی و تمنّای وصالم را شبی باور کنی

بغض دارم همچو زندانی از این درد فراق
می‌شود روزی بیایی غصه را کمتر کنی

خسته‌ام از این همه شب‌های تلخِ انتظار
می‌شود روزی بر احوال دل من نظر کنی...

گم کردی

میان دفتر شعرم مرا گم ڪردے و رفتی
نوشتم بی" تـو" میمیرم تبسم ڪردے و رفتی .

نوشتم بی" تـو" غمگینم ،توشتم بی" تـو" افسرده ،
مرا با این صفت ها هم ،تجسم ڪردے و رفتی .

نوشتم بعد" تـو" شبها ،دل من ماندِه و غمها ،
تـو...

مدتی‌هست‌که‌درگیرسوالی‌شده‌ام

تو چه‌ داری‌ که‌ من‌اینگونه‌هوایی‌شده‌ام

عشق از دلِ کوچکِ دفترم
یک‌باره بلند شد
و آرام گفت:
اجازه هست
دوستت داشته باشم؟

به اولین سلام
بیتِ من رسید؛
نگاهی خسته‌تر از شعرم و
روی میزِ مدرسه نشست.

ماه روی شانه‌های خیابان نشست و به تو فکر کرد
در باغِ خیال من درختان با صدای تو شکوفه دادند
باد از میان موهای جهان گذشت و عطر تو را آورد

عشق آمد و دریا در رگ‌ رویا بیدار شد

نام تو مثل پرنده‌ای از پنجرهٔ روحم پر کشید

امشب در آینه‌ی زیبای نگاهت گم شدم

ستاره‌ها زیر قدم‌های خیال تو لرزیدند

زمان در میان دستان گرم تو آرام گرفت

تمامِ پل‌های جهان به سمت لبخندت کشیده شدند

قلبم میان کهکشانِ نفس‌هایت آتش گرفت

دلم هنوز در جستجوی ردّ قدم‌های تو سرگردان است
برگرد که بی‌تو حتی رویاها راه خانه را گم می‌کنند

تو رفته‌ای و پرنده‌ها معنی آسمان را از یاد برده‌اند
بعد تو آسمان معنی بخشندگی را فراموش کرد

روز مرگی هایم را درون کیسه ی سیاه ریختم مبادا باد غم هایم را برایت،تعریف کند،

در چشمانت اقیانوسِ وارونه‌ ایِ
از ستاره‌ها جوشید
قلبم پروانه‌ای از جنسِ ابر شد
و در آتشِ بوسه‌ات ذوب گردید
زمان چون شمعِ نرمِ شد،
و عشق تو را بر ساحلِ
رویاهایم ریخت

الهی دریاب

الهی، ای ز ذاتِ پاکِ تو آیینِ جان روشن
ز نورِ کبریایت گشته شامِ انس و جان روشن

تو آن سلطانِ بی‌همتایِ مُلکِ «کُن فکان» هستی
که از حکمِ تو شد هفت آسمان و خاکدان روشن

اگر گم‌کرده‌راهی در بیابانِ تحیّرها
ز لطفِ رهنمایِ تو شود راه بی...

تو را در استکانِ ماه ریختم،

شب از لبت چکید و سحر مست شد،

ستاره‌ها به روسریِ تو سنجاق شدند

و آسمان، نامت را آهسته گریست

دوست داشتنت دریاست
گاه آرام و پُر از سکوت
گاه طوفانی و پُر از هراس
من سالهاست
دل به دریا زدم

دوست پنجره‌ای‌ست در شبِ بارانی

که از آن، دل به روشنایی می رسد

شاه بیت

ماندم و دیوانِ شعرم لبریز از اندوهِ قلم
شعر هم بی نامِ تو میلِ تراویدن نداشت

انتظار عبث

آمدی امّا لبانت شوقِ بوسیدن نداشت
گرمیِ هُرمِ نگاهت حسِّ بوییدن نداشت

باغِ پاییزی شدی در پیشِ چشمانم، دریغ
شاخه‌یِ خشکِ تمنّا قصدِ روییدن نداشت

باده‌ای تلخ از نگاهت در دلم ریختی ولی
این لبانِ تشنه میلی بهرِ نوشیدن نداشت

پرده بر رخسارِ ماهت بسته‌ای در خاطرم
ماهِ...

خستـه ام از زنـدگی با غم تبانی میکنم میکنم
دفتـرم را می گشایم شعرخوانی میکنم


‌‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

عصر زیبایی‌ست لبخندی بزن زیبای من
یک دو بوسه جای لبخندت پیدا می‌شود..

ستایش حق

به نام آن‌که ز فیضش جهان چراغان است
وجود، صبح آینه‌ای از جلال یزدان است

سپهر و اختر و خورشید در طوافِ درش
گواهِ قدرتِ آن پادشاهِ سبحان است

به یک اشارهٔ «کن» نقشِ خاک جان گیرد
که آفرینشِ هستی ز حکمِ فرمان است

نسیمِ رحمتِ او می‌وزد...

گاهی دست خودت نیست
دوست داشتن کسی
که می دانی نمی شود
او را داشت
اما مطمئنی تا ابد
دوست داشتنش
تکه تکه ات می کند …

من تو را دوست دارم

آن‌طور که چاقو

سیب را می‌فهمد

از نزدیک از سرنوشت

از سرِ سرخی سیب