متن نوشته های صدیقه جر

صدیقه جُر
گاهی مظلوم‌ترین فریادها، همان سکوت‌هایی هستند که هیچ‌کس معنایشان را نفهمید.

زمانه گاهی مرا نوازش کرد،
و گاهی چنان به صلیبِ تنهایی کشید
که حتی سایه‌ام نیز از هم‌نشینی
با من می گریخت...

من همان غریبه‌ام
که در دادگاه بی‌رحمِ روزگار،
بی‌آنکه جرمی داشته باشم،
به گناه زنده بودن محکوم شدم.

وقتی شب، با انگشتان سردش،
چراغِ امید را در سینه‌ام...

جمعه، یک سر دارد
و هزار پنجره رو به دلتنگی...

گاهی
پشت پنجره‌ای می‌نشاندت
که رو به باغِ خاطرات باز می‌شود،
درخت‌ها به شوقِ آمدنت شکوفه می‌دهند
و باد، عطرِ کسی را
از کوچه‌های دور با خودش می‌آورد...

گاهی تو را
به بلندای کوهی می‌برد
که سکوتش از هزار فریاد...

ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ گاﻫﯽ ﺑﺮﻭ
به سرزمین ناشناخته ها
ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻤان و بجنگ
ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺨﻨﺪ و بخندان،،
ﮔﺎﻫﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ،آنقدرکه الماس
درونت صیقل یابد،،،
ﮔﺎﻫﯽ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻥ، حتی با خودت ...
ﮔﺎﻫﯽ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﺰﻥ بلند آنقدرکه
طنین صدایت در کوه بپیچد،،،
.ﮔﺎﻫﯽ ﻗﺪﻡ ﺑﺰﻥ در خیابان،یا در
کنار ساحلی آرام...

صدیقه جُر
برادر یعنی
برداشتن باری از دوش خواهر،
یعنی پناهِ روزهای سخت
آرامشِ شب‌های بی‌قرار…

بعضی انسان‌ها،
اگر جای خدا بودند،
برای یک اشتباه،
هزار حکمِ مجازات می‌نوشتند.

و خدا...
با همان مهربانیِ بی‌انتها،
باز هم
فرصتی دیگر
برای بازگشت می‌دهد.

گفت:
چه می نویسی
گفتم غمم را،
دلتنگی را
گفت،،
غم را چه می‌نامی؟
گفتم: غم نیست؛
سایه‌ای‌ست
که از من بلندتر است.
گفت:
پس چرا خاموشی؟
گفتم:
چون بعضی دردها
وقتی به زبان می‌آیند،
دیگر. درد نیستند؛
فقط خاطره‌اند.
گفت:
پس تو کجای این قصه‌ای؟
گفتم:
جایی میانِ بودن...

بعضی آدم‌ها را دیر می‌فهمیم

بعضی آدم‌ها را باید از دست بدهی
تا بفهمی چه قدر در زندگی‌ات
حضور داشته‌اند.
وقتی هستند، شبیه عادت‌اند؛
مثل صدای ساعتی که
سال‌ها در خانه شنیده‌ای
و دیگر متوجهش نمی‌شوی.
اما کافی‌ست یک روز نباشند،
آن‌وقت تمامِ سکوتِ خانه
به شکلِ دردناکی بلند می‌شود....

صدیقه جُر
آدم ها کافیست
جای زخمت را بلد باشند،
آنگاه از اعلاترین نمک ها
برایت مرهم می سازند؛
همان هایی که از جان
برایشان مایه می گذاشتی...!
⠀‌‎‌‌‎‌‌‍‌‍‌‍‎‎‌‌‎‌‌‍‌‎‌‌‎‎‌‎‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

سالها بود که میخواستم
از فردا شروع کنم،
اما همیشه فردا یک روز از من جلوتر بود؛

سالها گذشت تا فهمیدم
باید از همین الان شروع کنم...

بعضی آدم‌ها خانه نیستند،
اما هر بار به آن‌ها می‌رسی،
دلت احساسِ رسیدن» و امنیت
می‌کند.
خدا، این معجزه را
رفیق نامیده است.

حداقلش من همینی ام که هستم.
تو کی هستی پشت این همه نقاب؟

نمی‌دانم
آتش از سیگار شروع شد
یا از دلتنگی‌ای که سال‌ها
در انبارِ سینه‌ٔ زخمی ام
قاچاقی زندگی می‌کرد.

تو بی‌اندازه زیبا و غمگینی
آدم را دو چیز می‌تواند
تا این‌ حد غمگین و دل‌شکسته کند:
اول، وطنی که خانه‌ی اوست؛
دوم، کسی که عمیقاً دوستش دارد.»

گاهی نباید صبر کرد !
باید رها کرد و رفت :
که بدانند اگر مانده بودی
رفتن را هم بلد بوده ای..

❇️ خدایا..

🌺 تو بساز برامون،
🍀تو بسازی قشنگتره..

🌺خدایا احوال دوستانم را ،
🍀به نیکوترین حال‌ها تغییر بده،
🌺و دلشان را به خوش‌ترین ،
🍀اتفاق ها شاد کن..

🌺الهی! تو بساز که دیگران ندانند،
🍀 و تو نواز که دیگران نتوانند..

🌺الهی!
🍀بساز کار من و
🌺منگر به کردار...

«به مناسبتِ میلادِ باشکوهت

نمی‌دانم کدام ستاره در
لحظه‌یِ میلادِ تو
به رقص درآمده بود
که حالا، حضورت در جهان
مثلِ جریانِ گرمِ خون در رگ‌هاست.

تولد،
فقط گذرِ یک سال از عمر نیست؛
تجدیدِ عهدِ است با تمامِ
زیبایی‌هایی که تو
باعثِ وجودشان هستی.

برای تو که بودن‌ات، جهان...

دوست پنجره‌ای‌ست در شبِ بارانی

که از آن، دل به روشنایی می رسد

گاهی دست خودت نیست
دوست داشتن کسی
که می دانی نمی شود
او را داشت
اما مطمئنی تا ابد
دوست داشتنش
تکه تکه ات می کند …

دلم گرفت در را باز کردم
و دیدم دردهایم مثل مهمانان
ناخوانده، کفش‌هاشان را درنیاورده آمده‌اند

در دلتنگی غروب
تو را گم کرده ام
نگاهم بی صبرانه به
دنبال رَد پایی از تو ست
تو که رفتی جهان برایم
کوچک شد نبودنت هر روز
مرا به دره های تنهایی می برد
ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎشۍ ﺗﺎ در برابر دنیا
بایستم،
ﺑﺎﯾﺪ میبودی ﺗﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ کنم
تمام اندوه...

چهره‌ی یک زن‌ آینه‌ی تمام قدِ مَردِ زندگی‌ِاش است.
یک زن هر دوستت دارمی
را نمی‌شنود،
یک خطِ کوچک می‌شود زیر چشمانش
و هر قدر معشوقه‌اش دل‌آزرده‌ترش میکند
پرنده‌های آسمانِ پیشانی‌اش
بیشتر و بیشتر می‌شود.
زن‌هایی که در اوج میانسالی هنوز هم زیبایند
زاده‌ی دستِ مردانِ ماهرِ صورتگری‌اند
که بهترین...

این روزها دلگیرم
نه مثل ابر و باد
مثل شهری. که باران را
فراموش کرده است
من همانم که قلبش
در جیب پالتوی زمستان
جا مانده و هر قدم
روی شیشه‌های شکسته
خاطره راه می‌رود
آینه هم دیگر راست نمی‌گوید
چهره‌ام را در مـِه نشانم می‌دهد
چشم‌هایم دو فانوس خاموش‌اند...

سخن چو رود روان است‌
اما کردار، چون کوه.استوار
بسیار گفته‌اند
اندک عمل کرده‌اند.
آدمی را
نه زبان،
بلکه گام‌هایش
می‌سنجد.