متن نوشته های دنیا کیانی

اشک‌هایش را پاک کرد و گفت:
تو اما شبیه من نباش...
از هر چیزی که تو را
نسبت به خودت بی‌رحم می‌کند
دست بکش... لطفاً
_دنیاکیانی

شاید
اگر می‌دانستم آخرین بار است
بیشتر نگاهت می‌کردم
محکم‌تر در آغوشت می‌گرفتم،
و با تو مهربان‌تر بودم.
ببخش... که نمی‌دانستم.

و در آخر
هر کسی شبیه همان چیزی می‌شود
که در قلبش پنهان کرده‌ است...

در قلب هر مردی
کوهی‌ست به وسعت شانه‌هایش
سنگین از درد روزهایی
که هیچ‌کس نمی‌داند،
بر او چه گذشت.

گفت می دانی؟!
من از جنگ‌هایی جان سالم به در بردم
که دیگران از خیال بودن در آن‌ها می‌میرند.

آنجا که گمان کردی به تو حسادت می‌کنم،
من در فکر نظم تار عنکبوت گوشه‌ی اتاقم بودم...

دلم برای تنهایی‌شان می‌سوخت•
اما وقتی انتخاب‌های بعدی‌شان را دیدم،
فقط سعی کردم جلوی خنده‌ام را بگیرم...

اما از تو چه پنهان بابا!
من هرگاه دختری را غمگین دیدم؛
برایش تکیه گاهی چون تو را آرزو کردم.