متن اشعار کلاسیک

شده دلتنگ کسی باشی و بیتاب شوی
مات و مبهوت یکی باشی و بی خواب شوی

شده هر شب بهر آغوش کسی جان بدهی
در سیاهی شبت یکسره مهتاب شوی

شده یک لحظه دلت پر بکشد سوی دلش
همچو بلبل به قفس باشی وهی آب شوی

شده نقاشی یک چشم...

وطن
قفسِ بزرگی‌ست
که پرنده‌هایش
سال‌هاست
منتظر پروازند، ولی
کلید را گم کرده‌اند.

در حضور "خارها" هم میشود
یک "یاس" بود . . .
در هیاهوی مترسکها
پر از "احساس" بود .
می شود حتی
برای دیدن "پروانه ها"
شیشه های مات
یک متروکه را "الماس" بود
‌‌

‌‌‌‌‌‌

لب‌هایت

قبرستانی روشن‌اند

که بوسه

در آن

زنده‌به‌گور می‌شود.

نبودنت

پیانویی‌ست

در خانه‌ای متروک

که باد با

انگشت‌های بریده

می‌نوازد.

خبرت هست که رفتی و شدم سنگ صبور؟
چه کنم بی تو پای غزلم لنگ شده

موهایت رود خانه یست
که از شانه‌هایت پایین می‌آید

و ماه در پیچِ آن

چون ماهیِ نقره‌ای

گم می‌شود؛

من تور نمی‌خواهم،

قلبم را به آب می‌سپارم

تو را در استکانِ ماه ریختم،

شب از لبت چکید و سحر مست شد،

ستاره‌ها به روسریِ تو سنجاق شدند

و آسمان، نامت را آهسته گریست

✍🏼سلامی به نامت به نامی که داری

سلامی به نام و نگاهی که داری
به زلف پریشان سیاهی که داری

دلی شد اسیرت، خوش‌آیین و زیبا
به زلفت گره خورد دامی که داری

روان شد ز چشمم سیلاب اشکی
تو آرامِ جان و وفایی که داری

لبت لعل شیرین و...

همه‌ی نام‌ها
اسمِ مستعارِ من است.

هر وقت
هر کجا
به هر اسم که بخوانی‌ام
کویر به تو پاسخ خواهد داد.

من
همه‌ی عمر
نیمی کویرم، نیمی کلمه
زیسته‌ام.
و جهان
به گردنِ م حقی دارد
گاهی به اسمِ عشق
گاهی به اسمِ امید
گاهی به اسمِ غزلی زیبا

دلم گرفت در را باز کردم
و دیدم دردهایم مثل مهمانان
ناخوانده، کفش‌هاشان را درنیاورده آمده‌اند

آسمان بخت ما اندر،میان ظلمت است
ما نمیخواهم ستم را، حق ما یک حرمت است

چشم پوشیدی به روی آنچه در اطراف توست
مثل جسم زنده، ای جایت درون تربت است

کاش حجمِ حزن و اندوه از شانه هایت کم شود
برق چشمانت درخشد، همجو یک مرهم شود

بگذرد ابر سیاه از آسمان این دیارِ
هر ستاره در جهانِ هستی‌ات پرچم شود

اشک را کردم نهان تا دردِ خود درمان کند

آه از بیچارگی اندر جفایش سوختم

من از فرطِ وفاداری به قلب خود جفا کردم
چه در پیدا چه در پنهان خداوندا چه ها کردم

خمارِ لحظه‌ ای گشتم،که ساقی مـِی را می ریخت
شبابم شعله شد، امّا به خاکستر وفا کردم

خاکستر دل
غمِ دل‌سوختگان را نـَبُوَد درمانی
آتشی در دلِ خاکسترِ خود پنهانی

خیال تو

خدایا ساغر و پیمانه‌ام کو
خیال شمع آن پروانه‌ام کو
چرا حسرت به جانم خانه کرده
خدایا عشق پر افسانه‌ ام کو

نصفِ راه آمده‌ام، نصفِ دگر را تو بیا
با شتاب آمده‌ام،لیک تو تا خانه بیا.

سفرِ یک‌ نفره راه به جایی نَبَرد

همسفر باش خدا تا آخر این جاده بیا

نصفِ راه آمده‌ایم، نصفِ دگر با تو خدا
با شتاب آمده‌ایم، راه و چاره گُشا

سفرِ یک‌نفره راه به جایی نَبَرد

همسفر باش خدایا به دل خسته بیا

بشکند پشت تو ای غم کمرم خَم کردی
هرچه اصرار نمودم که برو، رَم کردی

رهِ غربت بگرفتم، تو فریبم دادی
قوت هرروز مرا باز تو از سَم کردی

دام دنیا

پاشید دنیا، دانه ای آخر مرا در دام کرد
آمد کلک با زیرکی جان و دلم را رام کرد

سعی کردم تا زِ بندش واکنم زنجیر را
نغمه‌ ای را ساز کرد روح و روانم خام کرد

تو کجایی

تو که بودی،
جهان از پنجرهٔ چشمانت
مهربان‌تر می‌شد؛
و زخم‌های قدیمی‌ام
به لطافتِ نامت ذل
آرام می‌گرفتند.

این روزها دلگیرم
نه مثل ابر مثل شهری
که باران را
فراموش کرده است
من همانم که قلبش
در جیب پالتوی زمستان
جا مانده و هر قدم
روی شیشه‌های شکسته
خاطره راه می‌رود
آینه هم دیگر راست نمی‌گوید
چهره‌ام را در مه نشانم می‌دهد
چشم‌هایم دو فانوس خاموش‌اند
که هنوز...

زل زده در نگاه من نگاه شاعرانه ات
جنون گرفته طبع من از حس عاشقانه ات

واژه، واژه خط به خط مشتاق روی ناز تو ..
بجز نگاه نازتو نیست به دل بهانه ات .