متن اعظم کلیابی

مستی چشمان تو بی اختیارم میکند
آبرویم میرود بی اعتبارم میکند


مثل آهویی که افتاده به دام بچه شیر
طاقت از کف میدهم یک آن شکارم میکند


اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

عذر و بهانه ای مرا ازتو جدانمیکند
از قفس تو یکدمم عشق رها نمی کند

هست خیال و یاد تو همنفس همیشه ام
یک نفس از سرم تورا یاد تو وانمیکند

سیل سرشک از دلم ، عقده گشا نمی شود
حاجت دیدن تو را ، اشک روا نمی کند

اعظم...

ببین خزان دلم را عجب تماشایی ست
به کوچه کوچه عشقم حدیث تنهایی ست


صدای خش خش پای کسی در اینجا هست
که رد خاطره هایش قشنگ و رویایی ست
اعظم کلیابی بانوی کاشانی

همسایه آه ودختر پاییزم
از دلهره ی نماندنت لبریزم

خالی شده از نبود تو آعوشم
جای غزل از دوچشم خون میریزم

اعظم کلیابی بانوی کاشانی

همسایه آه و دختر پاییزم
جای غزل از دو چشم خون می ریزم
خالی شده از نبودنت آغوشم
هرچند که از خیال تو لبریزم
اعظم کلیابی بانوی کاشانی

همسایه ی آه ودختر پاییزم
از دلهره ی نماندنت لبریزم

خالی شده از نبود تو آعوشم
از چشم به جایِ اشک خون میریزم

اعظم کلیابی بانوی کاشانی

ویرانه شدم خانه ات آباد کجایی
کمتر بزن آهنگ غم انگیز جدایی

فریاد سکوت من دلخسته بلند است
اما نرسیده است به گوش تو صدایی

در می زنم آنقدر که دل را بگشایی
شاید که تو هم دل بسپاری به گدایی

شاهی و دلم مهره شطرنج دل توست
تنها تو...

عشق بازی با خدا
فرقی ندارد که در خانه باشی
و نماز بخوانی یا که
در مسجد غزل سر بدهی
هرجا و هرکجا یاد خدا باشد
آنجا منزه است ❤️


کوثرنجفی

ذوق شعرم را کجا بردی که بعد ازرفتنت
چشمه ساران غزل با رفتنت خشکیده شد
اعظم کلیابی بانوی کاشانی

میبوسمت حتی اگر شرعا حرام است
در دین من عشق تو فتوای کلام است

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

لبریز از غم کاسه ی صبر جهان است
در انتظار منجی کل زمان است

بیت المقدس گشته کانون مصیبت
دردش برای مسلمین خیلی گران است
اعظم کلیابی بانوی کاشانی

دیده بگشا غروب نزدیک است
راه دشوار و جاده باریک است

تهمت و حرف ناروا ممنوع
خانه ی قبر تنگ وتاریک است

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

ای مهربان خلق جهان نامهربان است
غزه اسیر فتنه اهریمنان است

بیت المقدس گشته کانون مصیبت
لبریز از غم سینه صاحب زمان است

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

این روزها غم در دل عالم عیان است
این درد وغم ها کوهی از آتش فشان است

لبریز گشته کاسه ی صبر زمانه
تنها نجات ما فقط صاحب زمان است
اعظم کلیابی بانوی کاشانی

دنیا برایم چون قفس تنگ است راهی نیست
جز ماندن و غم خوردن و هجران پناهی نیست
اعظم کلیابی بانوی کاشانی

دلتنگ  توام  خانه ات  آباد کجایی
کمتر بزن آهنگ غم وساز  جدایی

پاسخ ندهی هیچ به پیغام دل من
یعنی نرسد از  من دلداده  صدایی؟


تو تاج سرم هستی و سلطان جهانم
دربار تو هست و من و آئین گدایی

شاهی ودلم مهره ی شطرنج شما شد
ایکاش در قلعه...

خواستم جدی نگیرم حرف مردم را نشد
این جماعت حرفهای مفت راحت میزنند

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

شور و شوقم را کجا بردی که بعد از رفتنت
بعد تو نه ذوق شعر است و نه حال عاشقی

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

میبوسمت حتی اگر شرعا حرام است
در دین من عشق تو فتوای کلام است
اعظم کلیابی بانوی کاشانی

دیده بگشا غروب نزدیک است
راه دشوار و جاده باریک است

تهمت و حرف ناروا ممنوع
خانه ی قبر تنگ وتاریک است

اعظم کلیابی بانوی کاشانی

وقتی پدر خسته می آمد سمت خانه
وقتی که شاکی بود از جور زمانه

وقتی به دستش بار سنگین داشت، مادر
یک یا علی می گفت از دل ، عاشقانه

عطر خوش نامت که می پیچید در باد
در سجده می افتاد گل هم بی بهانه

دست پر از مهرت...

از تو چه پنهان دگر کم شده شور غزل
بس که نمک ریخته بر جگر م این بشر

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

خواستم جدی نگیرم حرف مردم را نشد
این جماعت حرفهای مفت راحت میخرند

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

هرشب جمعه به یاد حرمت میخوانم
صد وده بار الهی به حسین بن علی

اعظم کلیابی بانوی کاشانی