متن بخت سیاه

(۲)
به اندازه‌ی روشنایی و زیبایی چشمانم
بختم، سیاه و زشت و خراب است.
وگرنه تنهایی چگونه می‌توانست پای به خانه‌ام بگذارد و
مرا به عقد خود در بیاورد؟!

(آهِ سرد)

آیینه دار حیرتم از آهِ سردِ دَرد
چون نیست در کشاکش ایام، هم‌نوَرد

سرخیّ صورتم بوَد از سیلی ستم
در باطن‌است اگرچه مرا رنگ روی، زرد

مردانه گر ستاده‌ام اکنون به روزگار
باشد مبرهنم که جهان نیست جای مَرد

در دوده‌دان دهر شده بخت من سیاه
دیگر چرا...

وای ازین دردو ازین بختِ سیاه
سُرخیِ آتش به قلبی بی‌گناه
خون چکید ازچشم‌و جان ِ میهنم
بشکند دستی که کرده اشتباه

آسمان خیره به ژرفای نگاهم شده ای
باز بر بیکسی خویش گواهم شده ای
گوییا باز غمی در نظرت آمده است
که چنین تیره تر از بخت سیاهم شده ای
آه! میدانم و میدانم و میدانم, آه
ز چه دردیست که هم نغمه آهم شده ای
باز یاران همه رفتند...