متن ترجمه زانا کوردستانی

با چلچراغی هم
در من بگردی،
جز روشنایی
هیچ تاریکی نخواهی دید...

در قلب تو شهیدم،
دیگر
نیازی به قبر ندارم.

تمام من،
لبریز است،
از تو...

شهری در قلبم است!
ولی ویران ویران،
وقتی تو در آن نیستی.

در فراق تو،
دلم شبیه جنازه‌ای می‌شود.
باید دنبال قبرستانی بگردم
که او را دفن کنم.

بی‌تو
نفس کشیدن سخت است!
این بود آخرین احوال من...

دست چند پروانه‌ی را گرفت
و با خود به خانه آورد،
پیراهن گلدارم!

ساکت،
قبل از هر سنگی
من از مادر زاده شدم.

در نبودنت،
هیچکس از گل‌های نرگس سراغ نمی‌گیرد!
بهارت مبارک...

در داستان عشق تو،
خیلی زود پی بردم
دوست داشتنت -
به سر می‌دواندم!

شناسنامه‌ی کُرد بودن،
گفتن نام کردستان بود-
موقع زبان باز کردن.

یک به یک
روزهایم را می‌شمارم.
من محکوم به حبس
زندان تو‌ام.

فقط،
یادگاری‌هایمان را
داخل قبرم بگذارید!
جا گذاشتنشان،
سخت است...

دعایم نکن،
تا بعد از تو بمیرم -
نمی‌توانم!

تازه شدن زخم
از خود زخم دردناک‌تر است!
دوباره‌ام نکن!!!

وقتی یک گل برایش می‌ماند،
دلخوشی در او شکوفا می‌شود.
دخترک گل‌فروش سر چهارراه...

میان انگشتان یخ‌زده‌اش
قاه‌قاه به او می‌خندد،
در آخرین دیدار -
با گلی سرخ!

گمان کردم که گل‌ست،
اما تیغش
در دستم به جای ماند.

بی لالایی و قصه‌ی شبانه
برای همیشه به خواب رفتند -
کودکان حلبچه!


شاعر: روناک آلتون
ترجمه: زانا کوردستانی

پیش از سنگ شدن
من چشمه بودم -
تو به زبان آب واقف نیستی!

روزگارم چنین روزهایی نمی‌شد
اگر شبی،
تو همنشینم بودی!

برای شکستن قلب
نیاز به چیزی نیست،
غیر از سکوت تو...

صد سال هم که گذشت،
متعجب نشوید.
من سبز سبز خواهم ماند!
ریشه‌ی من
به اعماق زمین، در آب است.

زود برگرد
تنهایی دارد،
پنجره‌ها را می‌بلعد!